Sevgili blog kardeşlerimle frekans uyuşmazlığımız var, şöyle ki benim günde 2 yazıya çıktığım zamanlarda onlardan hiç yazı gelmezken, onların coştuğu zamanlarda da ben yazamıyorum.
Efendim, pazartesi iş çıkışı Emirgan'dan Bebek parkına kadar yürüyüş yaptım. Hava güneşli fakat biraz serindi ama neyse ki Boğaz'da esinti yoktu. 40-45 dakikalık yürüyüş boyunca sahil yolu o kadar sakindi ki sanki güneyde bir kasabada zannederdiniz kendinizi. Parkta biraz dolaştıktan sonra geri dönmek için yola koyulmuştum ki Zıtarbucuks'un kahve kokusu ve manzarası beni cezbetti, karşıdaki büfeden bir gazete aldım ve kahveci dükkanının manzarlı masalarından birisini kaptım. Bu arada söylemeden geçmeyeyim, Herb ve Melo da burada olsaydı keşke diye geçirdim içimden. İş çıkışları trafikte fazla vakit kaybetmeden arkadaşlarla buluşmayı seviyorum. Çünkü o zaman buluşmadan sonra evde kendimize de zaman ayırabiliyoruz. Alçak İstanbul! Herb'le hafta içi buluşmaya kalksak en erken 8, Melo ile hafta içi buluşamıyoruz bile. (Hoş neredeyse 1 ay olacak haftasonu da buluşamadık ya neyse!)
Kahveci Bebek çıtırlarıyla doluydu, o saatlerde onlar işgal ediyor demek ki oraları. Güzelce gazetemi okudum, gün batımının keyfini çıkardım. Oradan çıkıp Boğaziçi Üniversitesinin Bebek kapısının önündeki durağa doğru yürüdüm. Yolda adamın birisi bana Divan Pastanesinin yerini sordu, tarif ettim ama adam tam ters yöne yürüdü. Waffle'cıların önünden geçerken kendimi zor zaptettim. Eve döndüm ve bir şeyler atıştırdım. Ortalığı toplarken her zaman yaptığım gibi VH1'ı açtım. Biraz da klasik müzik dinleyeyim diye Mezzo isimli kanalı açtım. Her şey iyi hoş, güzel klasik müzik çalıyorlar. Ama sonra aryalar başladı (ki aslında opera severim), kanalı değiştirmek zorunda kaldım.
Haftasonu güneye kaçıyorum, oradan daha ilginç hikayelerle dönerim umarım. :)
