O artık Londra'dan bildirecek (?)

Herbert yaptığım eşekliği affetti.

Uffffff, kılpayı son anda da olsa görüştük, yemek yedik, konuştuk...

Görüşmeden gitse ciddi içimde kalacaktı.

Belki oralardan bizi habersiz bırakmaz, burdaki kuraklığa bir son verir. Hem belki baba olma ve evlilik hazırlığında olan arkadaşlarımıza da bir kan bir can gelir :)

not: poz verme aşamasında fotoğrafımızı çeken garsona da teessüflerimi iletiyorum.

Oaaa 5 yıl olmuş!

5 sene önce buralar hep yeşillikti diyemem ama yine de az yapılaşma vardı.

FM Belfast @ Babylon

Eğlenmedim diyemem, aksine çok çok eğlendim. Ama 3 solist, 1 synthisizer (nasıl yazılıyo bu?), ve 1 davulla grup mu olur lan? Sadece insanları eğlendirerek müzik grubu olunabilir mi? O zaman bizim arkadaşlar ortaokulda, lisede fazla mı kastılar acaba? Onlar ki bir enstrümanı doğru dürüst çalmayı öğrenmeden grupta çalmaya cesaret edemeyenler... Onlaaaar...

FM Belfast daha önce Babylon'a, sonra Rock'n Coke'a gelmiş. Sağlam cukka yapmışlar ki tekrar gelmek istemişler.

Manita bana durumu sahnede don atlet kalan (benim ve herbert'in bekar zamanlarımızda salonda oturduğumuz halde) eğlenceli grup diye anlattı. "Sıcaktan bunaldılar herhalde" diye bir yorumu da oldu. Benim manita temiz kalpli bir insandır.

Babylon'un erken konser saat politikası gerçekten işliyor, biz 21:40'ta içeri girdiğimizde konser başlamıştı. İçeride çoğunluğunu yabancıların oluşturduğu büyük bir kalabalık vardı.


Konser gerçekten çok eğlenceli geçti, bu ilginç adamlar sahne şovunu harika yapıyorlar, kendimi istanbulda değil de, bambaşka yerlerde konsere gelişmiş gibi olduk

Anne Olunca Anladım mı?-6 (aka Asla asla deme!)

tarih: bundan 5 yıl önce, Horatio ve Herbert ile Büyükada'da 16.07.2010 tarihine kadar yapılacaklar listesi hazırladığımız gün


Benim listemde 15 tane madde var, en altında da bir not...


tarih: bugün.


Kirli çıkın Horatio sağolsun saklamış listeleri geçen yolladı. Ben listemdeki 15 maddeden hiç birini yapmamışım ve altında yazan notu yapmışım.


P.S.:Çocuk yapmayacak !!!


Bu hayatta en korktuğum şey büyük konuşmaktır, işte haksız mıyım?

O zamanlar bu dünyaya çocuk mu getirilir zihniyetindeydim hatırlıyorum, karşıma doğru düzgün bir adam çıkmıyordu ve artık çıkacağına dair de ümidim kalmamıştı. Sonra hayatımın aşkını buldum, beyaz atlı prensim geldi, masal gibi bir düğünle evlendik, pembe panjurlu evimizde mutlu mutlu yaşarken bir aşk çocuğu yapmaya karar verdik diye yalan atacak halim yok.


Benim kocam, çocuğumun babası da hepimiz gibi normal bir insan, ben her kadın gibi aşırı beklentileri olan, 100 şeyi aynı anda düşünen, MOS da her erkek gibi bu beklentilerimin çoğuna karşı tembel ruhlu bir erkek (yine de ortalamanın çok üstünde yiğidi öldür hakkını ver). İçimizdeki üreme ve soyunu devam ettirme güdüsü bir gün bizi dürttü ve hadi çocuk sahibi olalım dedik. Öyle çok da düşünmedik, doğunca da kamyon çarpmışa döndük. Bizim de çocuktan sonra ne oldu da oldu dediğimiz durumlarımız da (sorun değil durum) var, halen çözmeyei anlamaya çalıştıklarımız var, kimi kendimizle ilgili, kimi birbirimizle ilgili. Bundan sonra da kimbilir bilmediğimiz daha neler var bizi bekleyen.


Artık o 15 maddenin çoğunu ya yapamam ya da çocuklu hafif versiyonlarını yapabilirim. Etrafımda benzerlerini yaptıklarını ballandıra ballandıra anlatan çok arkadaşım var, canım çekiyor mu, hayır. Bazen onları tek başıma yapmak istiyor muyum, evet. Her şeyi terkedip
yapar mıyım, hayır. Eski günlerimi zaman zaman özlesem de o günlere imkanım olsa da dönmek istemem. 15 maddeye veya benzerlerine o kadar doymuşum ki, oğlumun ilk adımı, kelimesi, cümlesi... ilk kez yapacağı her şey için çok daha fazla heyecan duyuyorum şu anda :)

Hayır çocuk sahibi olmak dünyanın en kutsal olayı olduğu için değil...
Sadece ben şu an bundan hoşlandığım için...
Düella'nın Hafiye'ye söylediği bir lafı vardı (blogu çok karıştırdım ama bulamadım): şöyle bir şeydi hatırladığım kadarıyla "ben de birinin muhtaç olduğu biri olmak istiyorum"
Herhalde anne olmak biraz da böyle bir şey, yoksa asla denilen bir şey için kim bu kadar fedakarlığı yapabilir ki....

Anne Olunca Anladım mı?-5

Tatilde ADS ilk defa havuza girdi. Ben giremedim babasıyla birlikteydi. Pek istemeye istemeye girin demiştim zaten sonra küçük bir kız çocuğu geldi, göstere göstere havuza işedi ve gitti.
Eşime bağırdım, "çabuk çıkar çocuğu gidiyoruz bu ne rezalet" diye. Beni dinlemedi "görmediklerin için ne yapabilirsin ki" diyerek yüzmeye devam etti.
Ben oturdum yerime, hemen annemi aradım, şikayet ettim. Annem her zamanki nasreddin hoca tavriyla "Kızım ne olacak, sen annesiysen, o da babası." dedi. Bense hasta olursa o mu bakacak gibi şeyler saçmaladım, sonra sustum.
Oğlum mutluydu, babası mutluydu, çişini yapıp rahatlayan kız mutluydu, bir ben mutsuzdum.
O zaman farkettim oğlumu yetiştirirken çevremdeki diger insanları da yetiştirmeye çalıştığımı. Annemin dediği gibi o da onun babası ve onun kimi babğ özelliklerinden memnun degilsem bile bana artık anca geçti borun pazarı sür eşeğini Niğde'ye derler...
Anladım ki cocuk yetiştirirken her konuda aynı fikirde olabileceğin bir eş bulmak mümkün değil, çocuğun da büyürken buna ihtiyacı yok. Buna ille de benim dediğim olsun diyen anne veya babanın ihtiyacı var. Çocuğun birbirini ve kendisini seven, birbirine ve kendisine saygılı olan anne babaya ihtiyacı var.

Anne Olunca Anladım mı?-4

Her ofis insanının iş hayatının bir döneminde işinden sıkıldığı, ne işe yarıyorum ki, hadi kalkın gidelim güneye yerleşelim, aylaklık yapalım, güne saat 11de spor ile başlayalım demişliği vardır. Benim de vardı taaa ki anne olana kadar...

6 ay evde bizzat kendim, bakıcısız bebek baktım. Annem yemek işlerinde yardımcı oldu ve bir iki saatlik dolaşmalarımda ADS'ye göz kulak oldu. İşe başladığım ilk gün adeta çocuklar gibi şendim.Oysa gördüğüm herkes bana hüzünlü olup olmadığımı soruyordu.

Bugün işe başladığım süre ile evde kaldığım süre eşitlendi ancak hissedilen sıcaklık 1-2 sene...

Hani insan ya arabada veya tuvalette en çok kendi kendiyle kalırmış ve kendi gibi olurmuş ya, malum artık tuvalette kalma sürelerim kısıtlı, ama arabada çok düşünüyorum. Her seansın sonunda da iyi ki bir işim varmış diyorum. (tüm yaşananlardan ve yaşanacaklardan bağımsız olarak)

Oğlumu her şeyden çok sevsem de, çocuk bakmak Maslow üçgenindeki kendimi gerçekleştirme gereksinimimi karşılamıyor.

Genelleme yapmayı pek sevmem ama sanırım bu annelerin % 99'u için de böyle. Çünkü bakıyorum çocuk bakmak için evde olan annelerin kimileri ciddi ciddi blog yazıyor, kimi resim yapıyor, kimileri elişinden çok güzel şeyler yapıyor, kimileri pasta, kurabiye yapıyor, kimileri fotoğraf çekiyor, herkes bir şeyler üretmek, ürettiklerinin beğenilmesini, takdir edilmesini istiyor.

Anne olmadan önce çocuğumu bırakıp nasıl işe giderim diye düşünen ben anne olunca anladım ki bir gün çalışmamı gerektirmeyecek kadar param olsa bile mutlaka bir işim de olacak :)

Sadece tuvalette karşılaştığım adam

Merhaba.
Bloga aylar, yıllar sonra yazmaya karar verdikten sonra böyle bir yazıyla başlamam hoş değil ama ne yapayım gündemim bu.
Şirkette sadece tuvalette karşılaştığım bir adam var. 45-50 yaşlarında, kısa boylu, gözlüklü, üstlerden kelleşmeye başlamış. Bizim departmanın tuvaletini kullanıyor ama bizden değil. Yemekhanede ya da hava almaya çıktığımda da görmüyorum onu. Sanki bizim tuvalette yaşıyor.

Anne Olunca Anladım mı?-3

Düzenin düzensizlik olduğu ilk aylar ADS'nin uyuduğu her an benim zamanım oluyordu. Hani şu asla uygulamayı beceremediğim EASY metodundaki Y harfi, "your time". Ama küçük harfle "y".

Bir sabah hatırlıyorum "banyo+kahvaltı+uyku" üçlüsünden hangisini yapsam derken hiç birini yapamadan ADS uyanıvermişti.

Bunların hepsi 1 saate sığmadığı için birini veya ikisini seçmem gerekiyordu. Hadi yatayım uyuyayım dedim, açlıktan uyuyamadım. Hadi kalkıp bir şeyler yiyip banyoya gireyim dedim, kahvaltıyı hazırlarken tek banyo yapabileceğim zamanın o uyurken olduğunu farkedip bıraktım kahvaltıyı o uyanınca bir şeyler atıştırırım dedim. Tam banyoya girecekken baktım 1 saat geçmiş bile ve uyanıvermiş. Ben ne yapmışım, hiç, otur sıfır.

Sonra çalışa çalışa şu hale geldim:

Eskiden sonrasındaki bakım aktiviteleri ile bir tören olan banyo: 15 dakika

Uzun uzadıya bol çeşit, arkasından çay+gazete+dergi keyifli kahvaltılar yok, masadakileri mideye indirme süresi : 10 dakika

Gün içinde şekerlemeler ise çabuk dalmayı öğrenerek: 20 dakika

Gazete/twitter/e-mail okumak için tasarruf ettiğim zaman: 15 dakika

Anne olmadan önce ne çok BOŞ BOMBOŞ zamanım varmış bunu anladım.

Tahammül Edemediğimiz Diğer Alternatifler

Geçen hafta maşallah "sling"i bilmeyen, öğrendikten sonra da Ceyda Düvenci ile birlikte cümle içinde kullanmayan kalmadı.

Ceyda Düvenci'nin Bebek'te yeni doğmuş bebeğiyle gezerken çekilen bu fotoğrafları kimilerinin ağzını açık bıraktı. Bebek sadece bir bebek olduğuseçilecek şekilde annesinin kucağında bir slingde taşınıyordu. Dolayısıyla, magazin basını, bebek mıncıklama, maşallah deme meraklısı yurdum insanına istediğini verememiş, bir ünlüden doğma bebeği gösterememişti. Bu başarısızlığa sebep olan ünlü anneye okların çevrileceği şekilde haber sunuldu ve şaşkınlıktan zaten açılmış bu ağızlar hakaret boyutuna varan eleştiri yağmuruna başladı.

Ne annenin akıl sağlığı kaldı, ne de bebeğin dünyaya gelmekten duyduğu pişmanlığı. Kim bilir belki bebeğin fotoğrafını çekebilir miyiz diye soran bir basın mensubuna "şu an göstermek istemiyorum, nazardan korkuyorum" dedi. Onu da aldılar, sanki nazardan korkmak çok ayıpmış gibi "nazardan korumak için bebeği nefessiz bıraktı" yaptılar.

Hadi ben de slingi cümle içinde kullanayım.

Sling;

bebeğe yararlıdır.

bebeğe zararlıdır.

anne için kolaylıktır.

anne için zorluktur.

kimine çok pratik gelir.

kimine külfet gelir.

kiminin bebeği çok sever.

kimininki bağlasan durmaz.

kimi kullanmaktan korkar.

kimi kullanmayı bilmez.

Bunların herhangi biri dünyadaki herhangi bir anne için doğru olabilir. Üstelik adım gibi de eminim bebeğini herkesten iyi düşünebilen anneler kendisi ve bebeği için en doğrusunu yapıyordur. Bunlar sling ile ilgili sıkça sorulan soruları konu alan başka yazıların konusudur ancak benim merak ettiğim:

Ne zaman kendimiz gibi yapmayanlara, diğer alternatifi seçenlere tahammül etmeyi öğreneceğimizdir.

Kendimizin yaptığının doğru olduğunu diğer tarafa hakaret ederek dayatmaya ne zaman son vereceğimizdir.

Diğer alternatifi seçenlerden de öğrenilecek bir şeyler olabileceğini ne zaman anlayacağımızdır.

** Bu yazı 13 Mayıs 2011 tarihinde Alternatif Anne dergisinde yayınlanmıştır.

Anne Olunca Anladım mı?-2

Gene doğumdan sonra ilk aylar, annem habire marketten, pazardan bir şeyler taşıyor.
Dut:Süt yapar.
İncir:Süt artırır.
Kayısı/vişne:Kompostosunu yaparız, süt olur.
Ben: 5 çocuk doğurup emzirmiş kadın edasıyla, "Hayır sadece sudur sütü artıran, bunlar kilo yapar,yemem!!!"

Bir gün yemek yiyoruz, annem salataya nane koymuş. Ben de okuduğum zilyon tane şey arasında nerden aklımda kaldıysa "Anne, niye nane koydun, nane sütü azaltıyormuş?" demişim.

Annem baktı baktı "Sütü artıran şeylere inanmıyorsun da, kesen şeylere neden inanıyorsun?" dedi.

Ben gene sustum, sessizce yemeğimi yedim.

Annelik aklına önce olumsuzun gelmesiymiş bunu da anladım.

Anne Olunca Anladım mı?

Herb habire bu soruyu sorup duruyor bana, anne olunca anladın mı, anne olunca anladın mı diye...

40'ı çıkmamıştı henüz ADS'nin, MOS sabahları işe gidiyorum diyerek başka odaya geçmiş, biz annemle gece 50 kere kalkıyoruz, sıcaktan yapış yapış her yerimiz, benim kafa 28 kere "inception" izlemişim gibi, nerde olduğu belli değil...

Anneme dedim ki "Anne bu gece kalkmalar ne zaman bitecek yaaa?", annem ADS'yi yatağına koydu, kaşlarını kaldırdı, "Bak ben halen kalkıyorum nereye bitecek?" dedi.

Sustum, sessizce yattım, uyudum.

O gün anladım işte annelikte bir şeyin bittiği yok, bir son yok, biri bitiyor biri başlıyor.

Bir daha da öyle sorular sormadım.

Deneme

Ses... Birrr.. İkii..

 

Seee... Aaaa... Ççççççç.

Ben de sizi çok sıkıcı buluyorum!

Yeni bebekleri olmuş anne ve babanın sürekli bebek muhabbeti yaptığından dert yanan ve bunu çok sıkıcı bulduğunu söyleyen kişiler; durumun sizin daha anne babanın halini hatrını sormadan bebekle ilgilenmeye başlamanızdan ve bebeğin ne yaptığı ile ilgi soruları sıralamanızdan kaynaklandığını söylesem...

4. Doğumgünü

13 gün sonra blogun 4. yıldönümü...Silkinin ve kendinize gelin biraderler!!!

pirzola@com.tr

ADS Şener Şen ve Olgun Şimşek'i yeni oyun arkadaşları sanıyor. Her şey haftasonu gazete okurken başladı. ADS kanepede sırtüstü yatıyordu, ben de yanında oturarak gazete okuyordum. Birden bizimki kıkırdamaya başladı, neye gülüyor diye gazetenin arkasını bir çevirdim ki, bu ikisi gülüyor diye bizimki de bunlara gülüyor.

Burası bebeğinin gün gün ne yaptığını anlatma blogu olmadığı için hemen konumuzu verdiğimiz bu örnekle ana konumuza bağlıyoruz: bebekler mutluluğu ve gerginliği herkesten iyi hissediyorlar.

Ya şimdi hangimiz gazetede gülen adamlara bakıp güleriz, yazması söylemesi bile komik. Emzirirken veya kucağımdayken evden birine sesimi duyurmak için bile olsa bir bağırıyım anında başlıyor ağlama ama mızırdanma ağlaması değil sanki ona kızmışım gibi. İlk önce gözler faltaşı gibi açılıyor, sonra dudak büzüşüyor, sonra da vıyaaaakkkkkkkk...

Bebekler büyüse ama yetişkin olmasa keşke...

Bebekler ucakta, otobuste, minibuste niye çığlık atarlar acaba?

Horatio sormuştu yüzkitabında tatilden dönmeden bir gün önce. Yenikapı-Bandırma feribotunda başımıza gelecekleri bilirmişcesine. Ya da o kadar şom ağızlıydı ki, ağlama cinlerini çağırdı.

MOS'un iş değiştiriyor oluşunu da fırsat bilerek bayram tatilinin önceki haftasını da tatil ilan ederek çıktığımız ve şahane geçen -hatta denize bile girdiğim- tatil dönüşünün son etabı olan feribot yolculuğumuz pek şahane geçmedi. Horatio'nun yukarıdaki sorusuna "Konuşmayı bilmedikleri için" diye cevap vermiştim. Eksik söylemişim, hiçbir şey bilmedikleri için olmalıymış cevap.

ADS arıza çıkaracağının sinyallerini sabah kalktığımızda, çeşitli molalarda, toplamda da yaklaşık 8 saat falan neredeyse hiç emmeyerek vermişti aslında. Arabada sürekli uyuyordu ben de her molada uyandığında hah şimdi acıkmıştır, hazır durmuşken emzireyim de yol kenarına çekip emzirmek zorunda kalmayalım diye habire dayadım memeyi ağzına. Yok paşam emmedi de emmedi. Ben şiştikçe şiştim. Neyse dedim feribotta rahat rahat emziririm artık. Nereden bileyim feribot feribot değil adeta bir sirk. Babasıyla dövüşen çocuklar, 4 köşede bangır bangır bağıran dört televizyon (denizi izlemek varken feribotta kim niye televizyon izler?), cep telefonundaki oyunu beceremeyip habire telefonu bizim masaya fırlatan bir 3 yaş, ay ne tatlı maşallah diye sevmeye çalışan binbir surat...vs vs.Bir de üstüne habire memeyi ağzına dayayan bir anne ve bu çocuk niye emmiyor, hasta mı oldu ne oldu diyen bir baba. Ben olsam ben de ağlarım ama işte yetişkin olduk ya toplum içinde yapılmaması gereken şeyleri öğrendik. Ama bebekler öyle değil, bir şu saydıklarımın hepsi onlar için yeni şeyler, bilmedikleri şeyler, bu kadar çok uyaranı işlemeye beyinleri hazırlıklı değil, iki toplum içinde nasıl davranılması gerektiğini bilmiyorlar. Dolayısıyla ağlıyorlar.

ADS de inmeye yarım saat kala tüm bu saydıklarım fazla geldiği ve bir de uykusu geldiği halde uyuyamadığı (bak bu uyku meselesi bence bebeklerde en ciddi mesele ayrı bir yazı hatta blog olur) için etinden et kopartırcasına ağlamaya başladı. Ben kucağımda bir o yana bir bu yana sallanmaya başladım, voltalar attım, tatlı tatlı konuştum, kafasını okşadım, yok susmadı da susmadı. Etraftakiler bize ayıplayarak bakıyor, annem bana da ver biraz diyor, MOS sustursana diyor, benim memeler şişmiş de şişmiş, mastit olmama çeyrek kalmış arkamı bir döndüm hiç tanımadığımız bir "teyze" açmış kollarını ADS'yi versem alacak "Gazı var onun gazı" diyor. Bu kafayla toplum falan dinlemedim "Offf bi çekilin ya" diye bağırmışım. Yüzebileceğimizi bilsem camdan aşağı atlayasım var ADS ile birlikte. Biz arkamızı dönünce ADS de annesini rezil edercesine gark etmesin mi, "teyze"de haklı olmanın verdiği gururla "Hah bak işte gazı varmış" demiş ve saçlarını savurarak yerine dönmüş. İlahi teyze gazı olsa bile hangi anne ağlamaktan morarmış bebeğini hiç tanımadığı birine verir, bu ne cüret bu ne celal. Uyuzum toplumdaki teyzegillere.

Bekara karı boşamak kolay dönemimdeyken ağlayan ve susturulamayan bebeklere ve ailelerine ben de uyuz olurdum, ama şimdi biliyorum ki bebekler sonra da çocuklar ağlar, sonra susarlar. Bu arada ADS ağlarken bana ters ters bakan feribot ahalisinden birinin de aklına niye dördünün de sesi sonuna dek açık televizyonlarının sesini kıstırmak gelmemiştir acaba?

Kayıplar Bulundu!

Horatio ve Herbert nerde, bıktık senin annelik yazılarından diyen hayranları için müjde. Pazar günü Bebek sahilinden Rumelihisarına koşarken yakaladım onları. Yandaki fotoğrafta kanıtı. ADS+MOS+anane+ben yürüyüşe çıkmıştık, iki adet tanıdık koşan adam gördük. Biri USA'den yeni dönmüş kilo vermiş, diğeri ise cuma-cumartesi taksimde sahne alacakmış gibi saçlarını uzatmış, yeni işi dolayısıyla karşıda çok sevdiğimiz bir semte taşınmış falan filan...Artık detayları kendileri yazsın. Yaz sezonu bitti, dizilerin bile yeni sezonları başladı bunlar da tık yok.

Benim halen anne olduğuma inanamayan Horatio'ya sevgilisi için "Arkadaşın nerde?" diye sorunca artık anne olduğuma inandı sanırım. O da bana evde bütün gün ne yaptığımı sordu, eee bebek bakıyorum dedim. Bir daha sordu, eee bebek bakıyorum dedim. Hayır ondan başka dedi:), televizyon mu izliyorsun, kitap mı okuyorsun. Şu anda ilginç bir şekilde uyuyor mesela ben de bu yazıyı yazıyorum. Ama genelde gerçekten 7/24 bebek bakıyorum. Çok nadir gündüz uyuduğu zamanlar olursa veya ananesinin baktığı zamanlar ben de azcık internet+azcık TV+azcık dergi+azıcık diğer annelerle telefonlaşma+bol bol uyku yapmaya çalışıyorum. En güzeli dışarı çıkarmak, çünkü arabasındayken hep uyuyor. Ama henüz şu dışarıda emzirme olayına ısınamadığım için 3 saatten fazla dışarıda kalamıyoruz. Neyse benim bebekli hayatımın hikayeleri bu blog için kısır kalmaya başladı, biraz da siz anlatın bakalım gezdiğiniz gördüğünüz yerleri. Ben şimdi gideyim Ezelin dünkü bölümünü izleyeyim bebecik uyanmadan...

Diğer Anneler ve Ben

Blogu erkek egemenliğinden çıkartıp kendi egemenliğime sokmak için anne olmam gerekiyormuş da haberim yokmuş.Evet blog son 50 yazımla gayet feminen bir hal alınca bizimkiler ve hayranları kaybolmuş, ben kendim yazar kendim okur olmuşum. Olsun bunları unutmamak gerek o yüzden yazıyorum zaten (mesela ilk 1 ayı nasıl geçirdik hayal meyal hatırlıyorum), hem blog yazmak da bir nevi kendi kendini tatmin etmek değil miydi zaten?

İnsan anne olunca bekar veya çocuksuz arkadaşlarından daha çok yeni anne olmuş insanlarla görüşmek ister derlerdi de ne alaka derdim. Dediğimi de yuttum. Çok doğruymuş aynı his bende de oldu. Ama çocuğum için değil, kendim için. Bir kere düzensiz hayatınızı, çocuğa bağımlı hayatınızı, bir yere geç kalmanızı, gittiğiniz yerden erken kalkmanızı, sabah 10da buluşabilmeyi anlayabiliyorlar. En büyük derdinizin 3 gündür kaka yapamamış bebek olmasını anlayabiliyorlar, size aval aval bakacağınız vizyondaki son filmlerden bahsetmiyorlar. Hele bir de bebekleri sizinkinden bir kaç ay önce doğduysa yeme de yanında yat. Her şey hakkında her şeyi öğrenebiliyorsunuz. En iyi mama sandalyesi, en iyi yoğurt makinesi, ne zaman gece uyanmadan uyunur, hangi doktor nasıldır...vs vs.

Ama öyle her yeni anne olmaz. Bu ihtiyacımı doyurmak için bilmeden tamamen içgüdesel olarak anne bloglarını takip ediyordum hamileliğimde, bir de bir tane e-mail grubuna üye olmuştum. Aman Allahım ne mailler ne yazılar. Yazılar sadece bebeğim bugün şunu yaptı, bugün bunu dedi, hepsi de aynı, çünkü her bebek aşağı yukarı aynı şeyleri yapıyor. E-maillerde ise zannedersin annelik hep sorun hep sorun hiç güzel bir yanı yok. Okudukça darlandım, okudukça onların sorunları benim ya yaşanırsa sorunum oldu, boğulmak üzereyken derhal uzaklaştım. Böyle yerlerin zaten sorun yazıp akıl danışmak için kullanıldığını, zaten sorunsuz olan şeyleri "AMAN NAZAR DEĞMESİN" mantığıyla hep kendine saklandığını anlamam uzun sürmedi.

Elbette sorunlar var ve gerçekten ilk 15 gün-1 ay bir bebeğin varlığına alışmak zor oluyor, derdini anlamak zor oluyor. Sadece deliksiz uyumak istiyor insan. Hatta zaman zaman günlerin getirdiği kümülatif bir yorgunluğun altında kalınca lohusa cinleri geri gelebiliyor (misal dün akşamüstü). Ama bunları komik bir dille okumayı, dinlemeyi daha çok seviyorum ben. Mesela henüz ilk ayında olduklarından fazla vakit ayırıp da yazamayan hafiyenin miniğiyle(!) yaşadığı maceraları yazmasını dört gözle bekliyorum. Bir gazetede köşesi de olan Damla'dan önce hamileliğin annelikten daha güzel olduğunu yazan bir yer okumamıştım. Kimse annelik sarsaklığından ve sakarlığından bahsetmiyor mesela, sanırsın herkes süperanne bir sen salak anne. Sıralamanın (bebeklerin tutuna tutuna adım atmasıymış) ne demek olduğunu bilmeyen, yemeklerini annesinin yaptığı halde halen tek çocukla yorgunluktan ve baby bluestan dem vuran benle dalga geçen ve her geçen ay ile birlikte bebekli hayatın daha güzel olduğunu ispatlayan semtimizin en tatlı ikizlerinin annesi Gönül'le olmaktan çok mutlu oluyorum. Ayşeninikizleri'nin annesinin "İmdat!Yeni anneyim'"deki ilk yazılarını dönüp dönüp okuyorum. Çünkü gerçekten başta İmdat diyesi oluyor insanın...

Bebekle ilgili şeyler tüm kitaplar da yazıyor zaten, bana annelik halleri gerek. Örneğin bu gevşeyen karın kasları eski haline nasıl döner? 2 ay sonra dümdüz olmayacak belki ama bari 6 ay sonra nasıl olur onu anlatsın biri.

Burdan Ayy siz bunu çok fena kucağa alıştırmışsınız

diyen herkese kaygılarımı sunuyorum. Bu lafın üzerine "0-3 aylık bir bebeği kucağa almayıp da ne yapacağımı bana söyler misiniz?" diyorum kimilerine. Tabi apışıp kalıyorlar, çünkü cevabı bebeği yattığı yerde ağlatmak falan. Ama sonra çok zorlanırsın evladım falan filan diye geveliyorlar, zorlanacaksam da ben zorlanacağım sana ne. Maksat moral bozmak olsun. Hem neden kucağa alınca kucağa alıştırmak oluyor da mesela emzirmek çok normal bir şey gibi geliyor. Neden kimse memeye alıştırmışsın demiyor, ben de bundan sonra siz de altını başkasının değiştirmesine alıştırmışsınız diyeceğim. Bebeklerin nasıl emzirilmeye altının değiştirilmeye ihtiyacı varsa kucağa da ihtiyacı var bunda anlamayacak ne var. Bana çok canice geliyor kucağa alışmasın diye bebekleri ağlatmak, bebekmiş ağlarmış tamam da, sen de annesin susturacaksın. Doğurmadan önce düşünecektin. Hem ne farkı var ayakta sallamaktan veya çarşafın içinde sallamaktan. En azından annesinin kucağında, çarşafın içinde değil.

Bunun gibi binlerce koca teyze hurafesi var ama en gıcık olduğum bu...

Fotoğraf Önemlidir

Fotoğraf benim için önemlidir çünkü hayatımın gerçekten özel ve güzel bir günüydü diyeceğim bir kaç gün vardır ve bu günleri de fotoğraflarla unutulmaz kılmak isterim çünkü onlara bakınca tekrar o günkü duyguları hissedebileyim isterim. Düğün fotoğrafları aceleye geldi, laga luga oldu amatör mekan fotoğrafçısının fotoğraflarına kaldık. Neyse bir iki tane fotoğrafımız oldu gene de. Ama dedim doğumu şansa bırakamam. MOS ben çekerim ne gerek var fotoğrafçıya falan dediyse de bir kulağımdan girdi bir kulağımdan çıktı. Ben başıma geleceği bilirim elimi tutmaya bile zar zor girdi o an gelip çatınca.

Eski yazılarımı sildim ama bilenler bilir ben MOS'u çektiği fotoğraflarına bakınca sevmiştim. Bir insanın çektiği fotoğraflar kendiyle ilgili çok şey anlatıyor bence. Çektiği bir fotoğraf varsa yeni tanıdığım birinin onu anlamak için onlara bakıyorum ben. İlla profesyonel olması gerekmez çekenin, çektiği kare benim bahsetmek istediğim. Neleri nasıl görmüş, insanlara nasıl bakıyor ben bunu görürüm çekilen fotoğraflarda. Ne kadar içlerine girdiği, onlarla ne kadar samimi olduğu hemen belli olur. Çok arabesk olacak belki ama içinin güzelliği gözüne yansır bence.

Doğum fotoğrafçısı ararken de hepsinin fotoğraflarına baktım durdum. Kimi işinde ilkti belki ama hep aynı 5 kareyi çekmişti. Kimine soru soruyordum detay vermeden acayip parasını söylüyordu. Neyse ki Çisereni buldum ve budur dedim. Çektiği fotoğraflar, sitesi, blogu, bizle iletişimi tam istediğim gibiydi. O gün gelince de yanılmadığımı anladım. İlk bir ay her sıkıntılandığımda, nedeni belirsiz darlanmalar yaşadığımda da çektiği fotoğraflara bakıp rahatladım, bir oh çektim. İyi ki onu bulmuşum da hayatımın en güzel gününü unutulmaz kılmış.