Hocam dersi blog yapalım!

Oaaa 5 yıl olmuş!

2011-12-14T18:57:00.001+02:00

5 sene önce buralar hep yeşillikti diyemem ama yine de az yapılaşma vardı.

FM Belfast @ Babylon

2011-12-09T23:53:00.004+02:00

Eğlenmedim diyemem, aksine çok çok eğlendim. Ama 3 solist, 1 synthisizer (nasıl yazılıyo bu?), ve 1 davulla grup mu olur lan? Sadece insanları eğlendirerek müzik grubu olunabilir mi? O zaman bizim arkadaşlar ortaokulda, lisede fazla mı kastılar acaba? Onlar ki bir enstrümanı doğru dürüst çalmayı öğrenmeden grupta çalmaya cesaret edemeyenler... Onlaaaar...

FM Belfast daha önce Babylon'a, sonra Rock'n Coke'a gelmiş. Sağlam cukka yapmışlar ki tekrar gelmek istemişler.

Manita bana durumu sahnede don atlet kalan (benim ve herbert'in bekar zamanlarımızda salonda oturduğumuz halde) eğlenceli grup diye anlattı. "Sıcaktan bunaldılar herhalde" diye bir yorumu da oldu. Benim manita temiz kalpli bir insandır.

Babylon'un erken konser saat politikası gerçekten işliyor, biz 21:40'ta içeri girdiğimizde konser başlamıştı. İçeride çoğunluğunu yabancıların oluşturduğu büyük bir kalabalık vardı.

Konser gerçekten çok eğlenceli geçti, bu ilginç adamlar sahne şovunu harika yapıyorlar, kendimi istanbulda değil de, bambaşka yerlerde konsere gelişmiş gibi olduk

Yeni Yeni Yeni

2011-11-04T08:20:00.003+02:00

Annelik konularına artık buradan değil, burada 6 çiçekle devam edeceğim....

Anne Olunca Anladım mı?-6 (aka Asla asla deme!)

2011-08-17T08:52:00.005+03:00

tarih: bundan 5 yıl önce, Horatio ve Herbert ile Büyükada'da 16.07.2010 tarihine kadar yapılacaklar listesi hazırladığımız gün

Benim listemde 15 tane madde var, en altında da bir not...

tarih: bugün.

Kirli çıkın Horatio sağolsun saklamış listeleri geçen yolladı. Ben listemdeki 15 maddeden hiç birini yapmamışım ve altında yazan notu yapmışım.

P.S.:Çocuk yapmayacak !!!

Bu hayatta en korktuğum şey büyük konuşmaktır, işte haksız mıyım?

O zamanlar bu dünyaya çocuk mu getirilir zihniyetindeydim hatırlıyorum, karşıma doğru düzgün bir adam çıkmıyordu ve artık çıkacağına dair de ümidim kalmamıştı. Sonra hayatımın aşkını buldum, beyaz atlı prensim geldi, masal gibi bir düğünle evlendik, pembe panjurlu evimizde mutlu mutlu yaşarken bir aşk çocuğu yapmaya karar verdik diye yalan atacak halim yok.

Benim kocam, çocuğumun babası da hepimiz gibi normal bir insan, ben her kadın gibi aşırı beklentileri olan, 100 şeyi aynı anda düşünen, MOS da her erkek gibi bu beklentilerimin çoğuna karşı tembel ruhlu bir erkek (yine de ortalamanın çok üstünde yiğidi öldür hakkını ver). İçimizdeki üreme ve soyunu devam ettirme güdüsü bir gün bizi dürttü ve hadi çocuk sahibi olalım dedik. Öyle çok da düşünmedik, doğunca da kamyon çarpmışa döndük. Bizim de çocuktan sonra ne oldu da oldu dediğimiz durumlarımız da (sorun değil durum) var, halen çözmeyei anlamaya çalıştıklarımız var, kimi kendimizle ilgili, kimi birbirimizle ilgili. Bundan sonra da kimbilir bilmediğimiz daha neler var bizi bekleyen.

Artık o 15 maddenin çoğunu ya yapamam ya da çocuklu hafif versiyonlarını yapabilirim. Etrafımda benzerlerini yaptıklarını ballandıra ballandıra anlatan çok arkadaşım var, canım çekiyor mu, hayır. Bazen onları tek başıma yapmak istiyor muyum, evet. Her şeyi terkedip
yapar mıyım, hayır. Eski günlerimi zaman zaman özlesem de o günlere imkanım olsa da dönmek istemem. 15 maddeye veya benzerlerine o kadar doymuşum ki, oğlumun ilk adımı, kelimesi, cümlesi... ilk kez yapacağı her şey için çok daha fazla heyecan duyuyorum şu anda :)

Hayır çocuk sahibi olmak dünyanın en kutsal olayı olduğu için değil...
Sadece ben şu an bundan hoşlandığım için...
Düella'nın Hafiye'ye söylediği bir lafı vardı (blogu çok karıştırdım ama bulamadım): şöyle bir şeydi hatırladığım kadarıyla "ben de birinin muhtaç olduğu biri olmak istiyorum"
Herhalde anne olmak biraz da böyle bir şey, yoksa asla denilen bir şey için kim bu kadar fedakarlığı yapabilir ki....

Anne Olunca Anladım mı?-5

2011-07-16T15:10:00.003+03:00

Tatilde ADS ilk defa havuza girdi. Ben giremedim babasıyla birlikteydi. Pek istemeye istemeye girin demiştim zaten sonra küçük bir kız çocuğu geldi, göstere göstere havuza işedi ve gitti.
Eşime bağırdım, "çabuk çıkar çocuğu gidiyoruz bu ne rezalet" diye. Beni dinlemedi "görmediklerin için ne yapabilirsin ki" diyerek yüzmeye devam etti.
Ben oturdum yerime, hemen annemi aradım, şikayet ettim. Annem her zamanki nasreddin hoca tavriyla "Kızım ne olacak, sen annesiysen, o da babası." dedi. Bense hasta olursa o mu bakacak gibi şeyler saçmaladım, sonra sustum.
Oğlum mutluydu, babası mutluydu, çişini yapıp rahatlayan kız mutluydu, bir ben mutsuzdum.
O zaman farkettim oğlumu yetiştirirken çevremdeki diger insanları da yetiştirmeye çalıştığımı. Annemin dediği gibi o da onun babası ve onun kimi babğ özelliklerinden memnun degilsem bile bana artık anca geçti borun pazarı sür eşeğini Niğde'ye derler...
Anladım ki cocuk yetiştirirken her konuda aynı fikirde olabileceğin bir eş bulmak mümkün değil, çocuğun da büyürken buna ihtiyacı yok. Buna ille de benim dediğim olsun diyen anne veya babanın ihtiyacı var. Çocuğun birbirini ve kendisini seven, birbirine ve kendisine saygılı olan anne babaya ihtiyacı var.

Anne Olunca Anladım mı?-4

2011-06-08T21:56:00.003+03:00

Her ofis insanının iş hayatının bir döneminde işinden sıkıldığı, ne işe yarıyorum ki, hadi kalkın gidelim güneye yerleşelim, aylaklık yapalım, güne saat 11de spor ile başlayalım demişliği vardır. Benim de vardı taaa ki anne olana kadar...

6 ay evde bizzat kendim, bakıcısız bebek baktım. Annem yemek işlerinde yardımcı oldu ve bir iki saatlik dolaşmalarımda ADS'ye göz kulak oldu. İşe başladığım ilk gün adeta çocuklar gibi şendim.Oysa gördüğüm herkes bana hüzünlü olup olmadığımı soruyordu.

Bugün işe başladığım süre ile evde kaldığım süre eşitlendi ancak hissedilen sıcaklık 1-2 sene...

Hani insan ya arabada veya tuvalette en çok kendi kendiyle kalırmış ve kendi gibi olurmuş ya, malum artık tuvalette kalma sürelerim kısıtlı, ama arabada çok düşünüyorum. Her seansın sonunda da iyi ki bir işim varmış diyorum. (tüm yaşananlardan ve yaşanacaklardan bağımsız olarak)

Oğlumu her şeyden çok sevsem de, çocuk bakmak Maslow üçgenindeki kendimi gerçekleştirme gereksinimimi karşılamıyor.

Genelleme yapmayı pek sevmem ama sanırım bu annelerin % 99'u için de böyle. Çünkü bakıyorum çocuk bakmak için evde olan annelerin kimileri ciddi ciddi blog yazıyor, kimi resim yapıyor, kimileri elişinden çok güzel şeyler yapıyor, kimileri pasta, kurabiye yapıyor, kimileri fotoğraf çekiyor, herkes bir şeyler üretmek, ürettiklerinin beğenilmesini, takdir edilmesini istiyor.

Anne olmadan önce çocuğumu bırakıp nasıl işe giderim diye düşünen ben anne olunca anladım ki bir gün çalışmamı gerektirmeyecek kadar param olsa bile mutlaka bir işim de olacak :)

Sadece tuvalette karşılaştığım adam

2011-06-02T15:50:00.001+03:00

Merhaba.
Bloga aylar, yıllar sonra yazmaya karar verdikten sonra böyle bir yazıyla başlamam hoş değil ama ne yapayım gündemim bu.
Şirkette sadece tuvalette karşılaştığım bir adam var. 45-50 yaşlarında, kısa boylu, gözlüklü, üstlerden kelleşmeye başlamış. Bizim departmanın tuvaletini kullanıyor ama bizden değil. Yemekhanede ya da hava almaya çıktığımda da görmüyorum onu. Sanki bizim tuvalette yaşıyor.

Anne Olunca Anladım mı?-3

2011-05-15T11:53:00.003+03:00

Düzenin düzensizlik olduğu ilk aylar ADS'nin uyuduğu her an benim zamanım oluyordu. Hani şu asla uygulamayı beceremediğim EASY metodundaki Y harfi, "your time". Ama küçük harfle "y".

Bir sabah hatırlıyorum "banyo+kahvaltı+uyku" üçlüsünden hangisini yapsam derken hiç birini yapamadan ADS uyanıvermişti.

Bunların hepsi 1 saate sığmadığı için birini veya ikisini seçmem gerekiyordu. Hadi yatayım uyuyayım dedim, açlıktan uyuyamadım. Hadi kalkıp bir şeyler yiyip banyoya gireyim dedim, kahvaltıyı hazırlarken tek banyo yapabileceğim zamanın o uyurken olduğunu farkedip bıraktım kahvaltıyı o uyanınca bir şeyler atıştırırım dedim. Tam banyoya girecekken baktım 1 saat geçmiş bile ve uyanıvermiş. Ben ne yapmışım, hiç, otur sıfır.

Sonra çalışa çalışa şu hale geldim:

Eskiden sonrasındaki bakım aktiviteleri ile bir tören olan banyo: 15 dakika

Uzun uzadıya bol çeşit, arkasından çay+gazete+dergi keyifli kahvaltılar yok, masadakileri mideye indirme süresi : 10 dakika

Gün içinde şekerlemeler ise çabuk dalmayı öğrenerek: 20 dakika

Gazete/twitter/e-mail okumak için tasarruf ettiğim zaman: 15 dakika

Anne olmadan önce ne çok BOŞ BOMBOŞ zamanım varmış bunu anladım.

Tahammül Edemediğimiz Diğer Alternatifler

2011-05-14T23:08:00.005+03:00

Geçen hafta maşallah "sling"i bilmeyen, öğrendikten sonra da Ceyda Düvenci ile birlikte cümle içinde kullanmayan kalmadı.

Ceyda Düvenci'nin Bebek'te yeni doğmuş bebeğiyle gezerken çekilen bu fotoğrafları kimilerinin ağzını açık bıraktı. Bebek sadece bir bebek olduğuseçilecek şekilde annesinin kucağında bir slingde taşınıyordu. Dolayısıyla, magazin basını, bebek mıncıklama, maşallah deme meraklısı yurdum insanına istediğini verememiş, bir ünlüden doğma bebeği gösterememişti. Bu başarısızlığa sebep olan ünlü anneye okların çevrileceği şekilde haber sunuldu ve şaşkınlıktan zaten açılmış bu ağızlar hakaret boyutuna varan eleştiri yağmuruna başladı.

Ne annenin akıl sağlığı kaldı, ne de bebeğin dünyaya gelmekten duyduğu pişmanlığı. Kim bilir belki bebeğin fotoğrafını çekebilir miyiz diye soran bir basın mensubuna "şu an göstermek istemiyorum, nazardan korkuyorum" dedi. Onu da aldılar, sanki nazardan korkmak çok ayıpmış gibi "nazardan korumak için bebeği nefessiz bıraktı" yaptılar.

Hadi ben de slingi cümle içinde kullanayım.

Sling;

bebeğe yararlıdır.

bebeğe zararlıdır.

anne için kolaylıktır.

anne için zorluktur.

kimine çok pratik gelir.

kimine külfet gelir.

kiminin bebeği çok sever.

kimininki bağlasan durmaz.

kimi kullanmaktan korkar.

kimi kullanmayı bilmez.

Bunların herhangi biri dünyadaki herhangi bir anne için doğru olabilir. Üstelik adım gibi de eminim bebeğini herkesten iyi düşünebilen anneler kendisi ve bebeği için en doğrusunu yapıyordur. Bunlar sling ile ilgili sıkça sorulan soruları konu alan başka yazıların konusudur ancak benim merak ettiğim:

Ne zaman kendimiz gibi yapmayanlara, diğer alternatifi seçenlere tahammül etmeyi öğreneceğimizdir.

Kendimizin yaptığının doğru olduğunu diğer tarafa hakaret ederek dayatmaya ne zaman son vereceğimizdir.

Diğer alternatifi seçenlerden de öğrenilecek bir şeyler olabileceğini ne zaman anlayacağımızdır.

** Bu yazı 13 Mayıs 2011 tarihinde Alternatif Anne dergisinde yayınlanmıştır.

Anne Olunca Anladım mı?-2

2011-05-11T10:40:00.002+03:00

Gene doğumdan sonra ilk aylar, annem habire marketten, pazardan bir şeyler taşıyor.
Dut:Süt yapar.
İncir:Süt artırır.
Kayısı/vişne:Kompostosunu yaparız, süt olur.
Ben: 5 çocuk doğurup emzirmiş kadın edasıyla, "Hayır sadece sudur sütü artıran, bunlar kilo yapar,yemem!!!"

Bir gün yemek yiyoruz, annem salataya nane koymuş. Ben de okuduğum zilyon tane şey arasında nerden aklımda kaldıysa "Anne, niye nane koydun, nane sütü azaltıyormuş?" demişim.

Annem baktı baktı "Sütü artıran şeylere inanmıyorsun da, kesen şeylere neden inanıyorsun?" dedi.

Ben gene sustum, sessizce yemeğimi yedim.

Annelik aklına önce olumsuzun gelmesiymiş bunu da anladım.

Anne Olunca Anladım mı?

2011-05-10T22:15:00.003+03:00

Herb habire bu soruyu sorup duruyor bana, anne olunca anladın mı, anne olunca anladın mı diye...

40'ı çıkmamıştı henüz ADS'nin, MOS sabahları işe gidiyorum diyerek başka odaya geçmiş, biz annemle gece 50 kere kalkıyoruz, sıcaktan yapış yapış her yerimiz, benim kafa 28 kere "inception" izlemişim gibi, nerde olduğu belli değil...

Anneme dedim ki "Anne bu gece kalkmalar ne zaman bitecek yaaa?", annem ADS'yi yatağına koydu, kaşlarını kaldırdı, "Bak ben halen kalkıyorum nereye bitecek?" dedi.

Sustum, sessizce yattım, uyudum.

O gün anladım işte annelikte bir şeyin bittiği yok, bir son yok, biri bitiyor biri başlıyor.

Bir daha da öyle sorular sormadım.

Deneme

2011-03-02T08:55:00.001+02:00

Ses... Birrr.. İkii..

Seee... Aaaa... Ççççççç.

Ben de sizi çok sıkıcı buluyorum!

2010-12-28T00:29:00.004+02:00

Yeni bebekleri olmuş anne ve babanın sürekli bebek muhabbeti yaptığından dert yanan ve bunu çok sıkıcı bulduğunu söyleyen kişiler; durumun sizin daha anne babanın halini hatrını sormadan bebekle ilgilenmeye başlamanızdan ve bebeğin ne yaptığı ile ilgi soruları sıralamanızdan kaynaklandığını söylesem...

4. Doğumgünü

2010-12-01T17:21:00.001+02:00

13 gün sonra blogun 4. yıldönümü...Silkinin ve kendinize gelin biraderler!!!

pirzola@com.tr

2010-12-01T16:54:00.003+02:00

ADS Şener Şen ve Olgun Şimşek'i yeni oyun arkadaşları sanıyor. Her şey haftasonu gazete okurken başladı. ADS kanepede sırtüstü yatıyordu, ben de yanında oturarak gazete okuyordum. Birden bizimki kıkırdamaya başladı, neye gülüyor diye gazetenin arkasını bir çevirdim ki, bu ikisi gülüyor diye bizimki de bunlara gülüyor.

Burası bebeğinin gün gün ne yaptığını anlatma blogu olmadığı için hemen konumuzu verdiğimiz bu örnekle ana konumuza bağlıyoruz: bebekler mutluluğu ve gerginliği herkesten iyi hissediyorlar.

Ya şimdi hangimiz gazetede gülen adamlara bakıp güleriz, yazması söylemesi bile komik. Emzirirken veya kucağımdayken evden birine sesimi duyurmak için bile olsa bir bağırıyım anında başlıyor ağlama ama mızırdanma ağlaması değil sanki ona kızmışım gibi. İlk önce gözler faltaşı gibi açılıyor, sonra dudak büzüşüyor, sonra da vıyaaaakkkkkkkk...

Bebekler büyüse ama yetişkin olmasa keşke...

Bebekler ucakta, otobuste, minibuste niye çığlık atarlar acaba?

2010-11-25T18:51:00.004+02:00

Horatio sormuştu yüzkitabında tatilden dönmeden bir gün önce. Yenikapı-Bandırma feribotunda başımıza gelecekleri bilirmişcesine. Ya da o kadar şom ağızlıydı ki, ağlama cinlerini çağırdı.

MOS'un iş değiştiriyor oluşunu da fırsat bilerek bayram tatilinin önceki haftasını da tatil ilan ederek çıktığımız ve şahane geçen -hatta denize bile girdiğim- tatil dönüşünün son etabı olan feribot yolculuğumuz pek şahane geçmedi. Horatio'nun yukarıdaki sorusuna "Konuşmayı bilmedikleri için" diye cevap vermiştim. Eksik söylemişim, hiçbir şey bilmedikleri için olmalıymış cevap.

ADS arıza çıkaracağının sinyallerini sabah kalktığımızda, çeşitli molalarda, toplamda da yaklaşık 8 saat falan neredeyse hiç emmeyerek vermişti aslında. Arabada sürekli uyuyordu ben de her molada uyandığında hah şimdi acıkmıştır, hazır durmuşken emzireyim de yol kenarına çekip emzirmek zorunda kalmayalım diye habire dayadım memeyi ağzına. Yok paşam emmedi de emmedi. Ben şiştikçe şiştim. Neyse dedim feribotta rahat rahat emziririm artık. Nereden bileyim feribot feribot değil adeta bir sirk. Babasıyla dövüşen çocuklar, 4 köşede bangır bangır bağıran dört televizyon (denizi izlemek varken feribotta kim niye televizyon izler?), cep telefonundaki oyunu beceremeyip habire telefonu bizim masaya fırlatan bir 3 yaş, ay ne tatlı maşallah diye sevmeye çalışan binbir surat...vs vs.Bir de üstüne habire memeyi ağzına dayayan bir anne ve bu çocuk niye emmiyor, hasta mı oldu ne oldu diyen bir baba. Ben olsam ben de ağlarım ama işte yetişkin olduk ya toplum içinde yapılmaması gereken şeyleri öğrendik. Ama bebekler öyle değil, bir şu saydıklarımın hepsi onlar için yeni şeyler, bilmedikleri şeyler, bu kadar çok uyaranı işlemeye beyinleri hazırlıklı değil, iki toplum içinde nasıl davranılması gerektiğini bilmiyorlar. Dolayısıyla ağlıyorlar.

ADS de inmeye yarım saat kala tüm bu saydıklarım fazla geldiği ve bir de uykusu geldiği halde uyuyamadığı (bak bu uyku meselesi bence bebeklerde en ciddi mesele ayrı bir yazı hatta blog olur) için etinden et kopartırcasına ağlamaya başladı. Ben kucağımda bir o yana bir bu yana sallanmaya başladım, voltalar attım, tatlı tatlı konuştum, kafasını okşadım, yok susmadı da susmadı. Etraftakiler bize ayıplayarak bakıyor, annem bana da ver biraz diyor, MOS sustursana diyor, benim memeler şişmiş de şişmiş, mastit olmama çeyrek kalmış arkamı bir döndüm hiç tanımadığımız bir "teyze" açmış kollarını ADS'yi versem alacak "Gazı var onun gazı" diyor. Bu kafayla toplum falan dinlemedim "Offf bi çekilin ya" diye bağırmışım. Yüzebileceğimizi bilsem camdan aşağı atlayasım var ADS ile birlikte. Biz arkamızı dönünce ADS de annesini rezil edercesine gark etmesin mi, "teyze"de haklı olmanın verdiği gururla "Hah bak işte gazı varmış" demiş ve saçlarını savurarak yerine dönmüş. İlahi teyze gazı olsa bile hangi anne ağlamaktan morarmış bebeğini hiç tanımadığı birine verir, bu ne cüret bu ne celal. Uyuzum toplumdaki teyzegillere.

Bekara karı boşamak kolay dönemimdeyken ağlayan ve susturulamayan bebeklere ve ailelerine ben de uyuz olurdum, ama şimdi biliyorum ki bebekler sonra da çocuklar ağlar, sonra susarlar. Bu arada ADS ağlarken bana ters ters bakan feribot ahalisinden birinin de aklına niye dördünün de sesi sonuna dek açık televizyonlarının sesini kıstırmak gelmemiştir acaba?

Kayıplar Bulundu!

2010-10-05T09:24:00.003+03:00

Horatio ve Herbert nerde, bıktık senin annelik yazılarından diyen hayranları için müjde. Pazar günü Bebek sahilinden Rumelihisarına koşarken yakaladım onları. Yandaki fotoğrafta kanıtı. ADS+MOS+anane+ben yürüyüşe çıkmıştık, iki adet tanıdık koşan adam gördük. Biri USA'den yeni dönmüş kilo vermiş, diğeri ise cuma-cumartesi taksimde sahne alacakmış gibi saçlarını uzatmış, yeni işi dolayısıyla karşıda çok sevdiğimiz bir semte taşınmış falan filan...Artık detayları kendileri yazsın. Yaz sezonu bitti, dizilerin bile yeni sezonları başladı bunlar da tık yok.

Benim halen anne olduğuma inanamayan Horatio'ya sevgilisi için "Arkadaşın nerde?" diye sorunca artık anne olduğuma inandı sanırım. O da bana evde bütün gün ne yaptığımı sordu, eee bebek bakıyorum dedim. Bir daha sordu, eee bebek bakıyorum dedim. Hayır ondan başka dedi:), televizyon mu izliyorsun, kitap mı okuyorsun. Şu anda ilginç bir şekilde uyuyor mesela ben de bu yazıyı yazıyorum. Ama genelde gerçekten 7/24 bebek bakıyorum. Çok nadir gündüz uyuduğu zamanlar olursa veya ananesinin baktığı zamanlar ben de azcık internet+azcık TV+azcık dergi+azıcık diğer annelerle telefonlaşma+bol bol uyku yapmaya çalışıyorum. En güzeli dışarı çıkarmak, çünkü arabasındayken hep uyuyor. Ama henüz şu dışarıda emzirme olayına ısınamadığım için 3 saatten fazla dışarıda kalamıyoruz. Neyse benim bebekli hayatımın hikayeleri bu blog için kısır kalmaya başladı, biraz da siz anlatın bakalım gezdiğiniz gördüğünüz yerleri. Ben şimdi gideyim Ezelin dünkü bölümünü izleyeyim bebecik uyanmadan...

Diğer Anneler ve Ben

2010-09-27T18:17:00.004+03:00

Blogu erkek egemenliğinden çıkartıp kendi egemenliğime sokmak için anne olmam gerekiyormuş da haberim yokmuş.Evet blog son 50 yazımla gayet feminen bir hal alınca bizimkiler ve hayranları kaybolmuş, ben kendim yazar kendim okur olmuşum. Olsun bunları unutmamak gerek o yüzden yazıyorum zaten (mesela ilk 1 ayı nasıl geçirdik hayal meyal hatırlıyorum), hem blog yazmak da bir nevi kendi kendini tatmin etmek değil miydi zaten?

İnsan anne olunca bekar veya çocuksuz arkadaşlarından daha çok yeni anne olmuş insanlarla görüşmek ister derlerdi de ne alaka derdim. Dediğimi de yuttum. Çok doğruymuş aynı his bende de oldu. Ama çocuğum için değil, kendim için. Bir kere düzensiz hayatınızı, çocuğa bağımlı hayatınızı, bir yere geç kalmanızı, gittiğiniz yerden erken kalkmanızı, sabah 10da buluşabilmeyi anlayabiliyorlar. En büyük derdinizin 3 gündür kaka yapamamış bebek olmasını anlayabiliyorlar, size aval aval bakacağınız vizyondaki son filmlerden bahsetmiyorlar. Hele bir de bebekleri sizinkinden bir kaç ay önce doğduysa yeme de yanında yat. Her şey hakkında her şeyi öğrenebiliyorsunuz. En iyi mama sandalyesi, en iyi yoğurt makinesi, ne zaman gece uyanmadan uyunur, hangi doktor nasıldır...vs vs.

Ama öyle her yeni anne olmaz. Bu ihtiyacımı doyurmak için bilmeden tamamen içgüdesel olarak anne bloglarını takip ediyordum hamileliğimde, bir de bir tane e-mail grubuna üye olmuştum. Aman Allahım ne mailler ne yazılar. Yazılar sadece bebeğim bugün şunu yaptı, bugün bunu dedi, hepsi de aynı, çünkü her bebek aşağı yukarı aynı şeyleri yapıyor. E-maillerde ise zannedersin annelik hep sorun hep sorun hiç güzel bir yanı yok. Okudukça darlandım, okudukça onların sorunları benim ya yaşanırsa sorunum oldu, boğulmak üzereyken derhal uzaklaştım. Böyle yerlerin zaten sorun yazıp akıl danışmak için kullanıldığını, zaten sorunsuz olan şeyleri "AMAN NAZAR DEĞMESİN" mantığıyla hep kendine saklandığını anlamam uzun sürmedi.

Elbette sorunlar var ve gerçekten ilk 15 gün-1 ay bir bebeğin varlığına alışmak zor oluyor, derdini anlamak zor oluyor. Sadece deliksiz uyumak istiyor insan. Hatta zaman zaman günlerin getirdiği kümülatif bir yorgunluğun altında kalınca lohusa cinleri geri gelebiliyor (misal dün akşamüstü). Ama bunları komik bir dille okumayı, dinlemeyi daha çok seviyorum ben. Mesela henüz ilk ayında olduklarından fazla vakit ayırıp da yazamayan hafiyenin miniğiyle(!) yaşadığı maceraları yazmasını dört gözle bekliyorum. Bir gazetede köşesi de olan Damla'dan önce hamileliğin annelikten daha güzel olduğunu yazan bir yer okumamıştım. Kimse annelik sarsaklığından ve sakarlığından bahsetmiyor mesela, sanırsın herkes süperanne bir sen salak anne. Sıralamanın (bebeklerin tutuna tutuna adım atmasıymış) ne demek olduğunu bilmeyen, yemeklerini annesinin yaptığı halde halen tek çocukla yorgunluktan ve baby bluestan dem vuran benle dalga geçen ve her geçen ay ile birlikte bebekli hayatın daha güzel olduğunu ispatlayan semtimizin en tatlı ikizlerinin annesi Gönül'le olmaktan çok mutlu oluyorum. Ayşeninikizleri'nin annesinin "İmdat!Yeni anneyim'"deki ilk yazılarını dönüp dönüp okuyorum. Çünkü gerçekten başta İmdat diyesi oluyor insanın...

Bebekle ilgili şeyler tüm kitaplar da yazıyor zaten, bana annelik halleri gerek. Örneğin bu gevşeyen karın kasları eski haline nasıl döner? 2 ay sonra dümdüz olmayacak belki ama bari 6 ay sonra nasıl olur onu anlatsın biri.

Burdan Ayy siz bunu çok fena kucağa alıştırmışsınız

2010-09-22T12:44:00.003+03:00

diyen herkese kaygılarımı sunuyorum. Bu lafın üzerine "0-3 aylık bir bebeği kucağa almayıp da ne yapacağımı bana söyler misiniz?" diyorum kimilerine. Tabi apışıp kalıyorlar, çünkü cevabı bebeği yattığı yerde ağlatmak falan. Ama sonra çok zorlanırsın evladım falan filan diye geveliyorlar, zorlanacaksam da ben zorlanacağım sana ne. Maksat moral bozmak olsun. Hem neden kucağa alınca kucağa alıştırmak oluyor da mesela emzirmek çok normal bir şey gibi geliyor. Neden kimse memeye alıştırmışsın demiyor, ben de bundan sonra siz de altını başkasının değiştirmesine alıştırmışsınız diyeceğim. Bebeklerin nasıl emzirilmeye altının değiştirilmeye ihtiyacı varsa kucağa da ihtiyacı var bunda anlamayacak ne var. Bana çok canice geliyor kucağa alışmasın diye bebekleri ağlatmak, bebekmiş ağlarmış tamam da, sen de annesin susturacaksın. Doğurmadan önce düşünecektin. Hem ne farkı var ayakta sallamaktan veya çarşafın içinde sallamaktan. En azından annesinin kucağında, çarşafın içinde değil.

Bunun gibi binlerce koca teyze hurafesi var ama en gıcık olduğum bu...

Fotoğraf Önemlidir

2010-09-10T17:01:00.002+03:00

Fotoğraf benim için önemlidir çünkü hayatımın gerçekten özel ve güzel bir günüydü diyeceğim bir kaç gün vardır ve bu günleri de fotoğraflarla unutulmaz kılmak isterim çünkü onlara bakınca tekrar o günkü duyguları hissedebileyim isterim. Düğün fotoğrafları aceleye geldi, laga luga oldu amatör mekan fotoğrafçısının fotoğraflarına kaldık. Neyse bir iki tane fotoğrafımız oldu gene de. Ama dedim doğumu şansa bırakamam. MOS ben çekerim ne gerek var fotoğrafçıya falan dediyse de bir kulağımdan girdi bir kulağımdan çıktı. Ben başıma geleceği bilirim elimi tutmaya bile zar zor girdi o an gelip çatınca.

Eski yazılarımı sildim ama bilenler bilir ben MOS'u çektiği fotoğraflarına bakınca sevmiştim. Bir insanın çektiği fotoğraflar kendiyle ilgili çok şey anlatıyor bence. Çektiği bir fotoğraf varsa yeni tanıdığım birinin onu anlamak için onlara bakıyorum ben. İlla profesyonel olması gerekmez çekenin, çektiği kare benim bahsetmek istediğim. Neleri nasıl görmüş, insanlara nasıl bakıyor ben bunu görürüm çekilen fotoğraflarda. Ne kadar içlerine girdiği, onlarla ne kadar samimi olduğu hemen belli olur. Çok arabesk olacak belki ama içinin güzelliği gözüne yansır bence.

Doğum fotoğrafçısı ararken de hepsinin fotoğraflarına baktım durdum. Kimi işinde ilkti belki ama hep aynı 5 kareyi çekmişti. Kimine soru soruyordum detay vermeden acayip parasını söylüyordu. Neyse ki Çisereni buldum ve budur dedim. Çektiği fotoğraflar, sitesi, blogu, bizle iletişimi tam istediğim gibiydi. O gün gelince de yanılmadığımı anladım. İlk bir ay her sıkıntılandığımda, nedeni belirsiz darlanmalar yaşadığımda da çektiği fotoğraflara bakıp rahatladım, bir oh çektim. İyi ki onu bulmuşum da hayatımın en güzel gününü unutulmaz kılmış.

V

2010-09-06T10:18:00.001+03:00

Bebek görmeye gelen ziyaretçiler benim için ikiye ayrılıyor: Çocuğu olanlar ve çocuğu olmayanlar. Sonra çocuğu olanları da kendi içinde ikiye ayırıyorum: Yaşadıklarını unutmuş numarası yapıp size kitaplardan okuduklarını öğüt verenler ve yaşadıklarını unutmayıp size moral veren gerçekçiler.

Çocuğu olmayanlar, bebeğin en tatlı olduğu uyuduğu zamanı görüp aman da ne tatlı pek şeker diye sevip neden kamyon çarpmış gibi olduğunuza pek bir anlam veremezler. Hatta bazıları o kadar gaza gelir ki ellerinde olsa oracıkta bir tane doğuracaklardır. Onlara “misafir ol gel bana” şarkısını armağan edesim var. Bunların bazıları da şehir efsanesi kıvamındaki hikayeleriyle ortamı şenlendirirler. Birinin çocuğu gece kendi kendine uyanıp biberonundan süt içermiş de (iyi de bunu kaç yaşında yapmış),bilmemkimgiller 3 günlükken dışarı çıkmışlarmış da (3 günlükken babam da çıkar paso uyuyor, gel de gazın tavan yaptığı 43 günlükken çık), öbürlerinin çocuğu ilk günden kendi odasında uyumuş da... Bunlara en güzel cevabı MOS verdi: “Bizimki de kitabı eline alıyor, okuya okuya uykuya dalıyor, pek rahatız pek.”

Çocuğu olup da yaşadıklarını unutmuş numarası yapanlar ise sanki çok kolaymış gibi onu yapma bunu yapma,kucağa alıştırma,yanında yatırma,her istediğinde meme verme,hijyen manyağı olma,yatağında kendi kendine uyumaya alıştır,bir rutini olsun şekerim,banyodan sonra masaj yap rahat uyusun vıdı vıdı...Kitap bebeği olsa (kitap gibi bebeği olan var mıdır onu da çok merak ediyorum) tamam, zaten bu söylediklerin kitaplarda da yazıyor. Ben gerçek hayattan örnekler duymak istiyorum. Tüm bebeklerin bazen çok güzel uyuduğunu, bazen hiç uyumayıp çıldırttığını; buna neyin sebep olduğunun kimse tarafından çözülemediğini duymak istiyorum. Bu günlerin geçeceğini ve derdini anlayacağım günlerin daha güzel olacağını duymak istiyorum. İşe yaramayacak olsa bile gaz için rezene çayı içtim ben hep,biz 2 aylıkken tatile gittik ama delilikmiş burnumuzdan geldi,kimseyi hiç bir şey için kınamamak lazımmış biz de gün geldi ayağımızda bile salladık,ben Kılıçdaroğlu’nun seçildiğini 1 ay sonra öğrendim diyebilenleri daha sahici buluyorum, onları daha çok seviyorum. Belki şu andaki teslimiyetçi ruhuma daha iyi geldiği için olabilir. Daha ilk aydan ikinci çocuğu da istiyorum diyenler belki doğru da olsa bir türlü samimi gelmiyor bana,ilk 15 gün hayatımın sona erdiğini düşündüm diyenleri daha çok seviyorum.

İlk Bir Ayda Neler Öğrendik

2010-08-24T13:07:00.005+03:00

İstersen dünyadaki tüm bebek bakımı kitaplarını oku, bütün kurslara git gene de neyi nasıl yapacağını bebek bakarken öğreniyorsun. Bebek seni istediği gibi yönlendiriyor. Yok öyle, rutin oturtun bebek ne olduğunu bilsin, anlasın falan. O neyi ne zaman yapmak isterse o, isterse emerken uyuyakalır, isterse sen tam uyudu sanıp yatağına koyup yiyeceğin şahane pirzolaların hayalini kurduğun anda geri uyanır. İlk bir ayın ana fikri de budur.

Ha detay isteyenler, devamını okuyun:

Temel ihtiyaçlar üç tane: Yemek, çiş-kaka yapabilmek ve beraberinde altı temiz olacak ve uyumak.

Bizimki yemek ihtiyacını anneden emerek anne sütü ile gideriyor. Diğer mama, biberondan emme konuları hakkında bir bilgim yok malesef.

1.İlk ayda emerken bir bağ kurulduğu falan yokmuş. O yüzden ben de 2 hafta sonra duvarları ve yeşil ormanları izlemekten sıkıldım, emzirirken alt yazılı, sesi kısık TV izlemeye veya gazete, kitap okumaya başladım. Tamam sana bakıyor emerken de, onun tek derdi karnını doyurmak, ne bağı kursun seninle el kadar yavrucak.

2.Öyle 3 saatte bir emmek diye bir düzen de yokmuş. İstediği zaman, bazen 15 dakikada bir, bazen yarım saat emer, bazen 5 dakikada doyar, bazen uyuyana kadar emer, bazen 4 saat emmez. O yüzden ona güvenip de sütü bekletmek yok. Şişkinlik olunca hemen sağmak lazım. (aman o sağmak da ne moktan bir iş, sırf sağmamak için işe geç gitmeyi düşünüyorum) Ama murphy kanunu ben sağıyorum o uyanıp gene emmek istiyor.

3.Hızlı hızlı emecem diye genzine süt kaçıyor dikkatli olup hemen bebeği doğrultmak gerek. Fazla da panik olmamak gerek o zaten nefes alamayınca memeyi bırakıp öksürmeye başlıyor.1 aylık da olsa kimse yemeği nefese tercih etmiyormuş.

4.İlk haftalarda öyle çok kaka yapıyorlar ki, sanırsın ishal oldu. Biz sandık valla ve hastanenin bebek bakım odasını aradık ağlamaklı. Hemşire muhtemelen 500.000. kez aynı açıklamasını yaptı, onlar öyledir diye. Günde 7-8 hatta 10 falan normalmiş...hardalımsı

5.Altını açtığının % 75'inde üstüne işiyor veya kaka yapmaya devam ediyor, % 25'inde de temiz beze 2 dakika sonra kakasının devamını yapıyor. Bol bol bez almak gerekiyormuş.

6.Doğduğunun beşinci günü kontrole gittiğimiz sünnet eden doktor bizi 15 dakika bekletti diye, adamın üzerine işedi. O an annemle adamın suratına suratına kahkahalar attık biraz ayıp oldu ama hakketti sünnetçi de.

7.Başta kakaları çok sesli yapıyorlar, gittikçe sesler azalıyor. Kaka yapmadı sanıp uzun süre aynı bezle tutmamak gerekiyormuş, ciddi ağlama sebebi.

8.Her an uyuyabilir. İstediği kadar uyuyabilir.Gündüz uyumazsa gece uyur,gece uyumazsa gündüz uyur diye bir şey de yok.Bazen ikisinde de uyumayabiliyor. Bazen saatlerce uyuyabiliyor. O anların kıymetini bilmek lazım. Mesela aşı uyuturmuş. Bilseydim geçen cumartesi gezmeye giderdik.

9.Uykuda garip sesler çıkartabiliyor, mıyıklıyor, geriniyor, hemen ağlıyor diye paniğe kapılıp kucağa almamak gerekiyormuş.Uyanmayacağı varsa da uyanıyor işte o zaman. En fazla sırtına bir iki pış pış o kadar.

10.Bazen tek uyumak istediği yer annesinin kucağı oluyor, bazen yatağı, bazen salondaki kanepe, sinyallerini iyi anlamak gerek. Anne kucağı tek uyuyacağı yerken yatağa koymak her şeyi baştan başlatıyor ki pek can sıkıcı. İlk günlerde kucağımda uyuyunca, yaşasın uyudu diye yatağa koymak için can atan ben şimdi kucağımda uyusun da izleyeyim diye can atıyorum.

(Sanırım ilk çocuktan hemen sonra ikinci çocuğu isteyenler de böyle bir bunama yaşıyorlar çektikleri tüm eziyetleri unutup ikinciye hamile kalıyorlar. Ne garip yaratıklarız....)

11.Kendimizi de unutmadan, ilk zamanlarda anneye gelen "Sadece ben bakmalıyım, en iyi ben bakarım..."duyguları biraz bayatmış ve anneyi yorup depresyona sürüklemekten başka bir şey yapmıyormuş. Evde ne kadar çok "gerçek" yardımcı insan o kadar büyük şans. O yüzden az da olsa bir dışarı çıkmak, en kötü markete gitmek bile insanı düzeltiyormuş. Uçaklarda dedikleri gibi önce kendi maskenizi sonra çocuğunuzunkini takınız.

dizi dizi diziler hasta olan iniler

2010-08-19T09:14:00.003+03:00

taze düşmüş dizilerden iki örnek:

Sherlock: Çok şahane olmuş. Öyle böyle değil baya baya şahane. Coupling'in yaratıcısı modern zamanlara uyarlamış Holmes ve Watson'un hikayesini. Her bölümde Holmes'un kitaplarından birinin güncellenmişi var, yaklaşık 1,5 saat sürüyor ve şimdilik 3 tane var. Hikaye çok akıcı uyarlama harika. "Watson kesin Sherlock'a veriyodur abi" geyiğine güzel göndermeler var. Olmuş demiş miydim?

Rubicon: Bu şey böyle. Nasıl anlatsam. Hani arkadaş ortamında çok gelecek vaadeden bi adam vardır. Alır yürür bu herif dersin de böyle başarılı olayazmaktadır sürekli ama hala kopamamaktadır bi yandan da. Öyle bi tat bırakıyor. Amerikan Hükümetinin şifreleri komplo teorilerini falan çözen gizli biriminde çalışan egzantirik bir adamı anlatıyor. Böyle bilmeceler bulmacalar dil üstünde kaydırmacalar. Yani hikaye iyi gibi, umut da vaadediyor. Ama yani sanki tuzu mu az olmuş domatesi mi bayatmış böyle bi dilin kenarında eksik bi şey bırakıyor. Ama olacak gibi, daha erken. İzlenmeli.

Baby Blues diye bir şey varmış kimse bana dememiş

2010-08-11T12:06:00.002+03:00

Hiç hissettirmeden başlıyor. Doğurmadan 1-2 hafta kadar önce. İşe gitmeyi bırakmışım, yeni evimize yerleşme hazırlıklarını tamamlıyoruz. Hava da serin mi serin, hamileliğim süper geçti darısı anneliğime duaları arasında bir sabah uyandım ki, finallere çok az kalmış ve ben daha hiç bir konuya çalışmamışım gibi hissediyorum.

Daha bebek nasıl tutulur onu bile bilemiyorum, bir de faydası olur belki diye üye olduğum emzirme konulu bir gruptaki kadınların e-mailleri iyice moralimi bozuyor, emziremezsemi hiç aklına getirmemiş ben birden paniklere kapılıyorum. What to Expect The First Year kitabını okumaya çalışıyorum ama hiçbir şey aklımda kalmıyor. Annem yaparken öğrenirsin, halen kitap mı okuyorsun diyor. Derken 3 hafta geçiyor ve bir bakıyoruz o gün geliyor.

Epidural sezeryanla ilgili hiçbir şey okumayıp izlemeyerek ne kadar iyi bir şey yaptığımı anlıyorum Cuma saat 10da. Beni ameliyathaneye götürenler de, epidurali yapanlar da, doktorum da, hasta bakıcılar da herkes ama herkes yaptığı işlemleri bana anlatıyor. Sanki ben yeni doğmuş bir bebeğim ve bu dünyaya alışma aşamasında bana yapılanları bilirsem daha mutlu olacakmışım gibi.

Sonra belden aşağım uyuşuyor ve MOS yanıma geliyor. O geldikten 10 dakika sonra 9 aydır beraber yaşadığım oğlumu ve plesantamı benden alıyorlar. Alıyorlar da sanki çöpe mi atıyorlar, plesantayı evet ama ADS'yi kucağıma veriyorlar. En mutlu anımız...

Ama işte ne oluyorsa ondan sonra başlıyor, ilk gece bunu ben mi içimde taşıdım ve doğurdum. Bu benim mi, ne kadar da güzel, aman ona bir şey olursa demekten, kaşını gözünü burnunu incelemekten gözüme uyku girmiyor. Teyzem uyu artık diyor, hemşire o uyurken uyuyun yarın bu kadar çok uyumayacak diyor. Aman olmuyor ilk gece bir dakika bile uyuyamıyorum.

Ertesi akşam denilenler oluyor, kendini halen ana rahminin sıcaklığında hissetmek isteyen yenidoğan benden ayrılmıyor. Emiyor, uyuyakalıyor, yatağına koyuyorsun uyanıyor. Kucağımda uyuyor, yatağına alıyorsun ağlıyor. Bebek odası imdadımıza yetişiyor da bir iki saat uyuyorum ama sersem gibiyim. 2. gece de sabahı buluyor. Bu sefer de bir şey olsun da bir gece daha kalalım hissi basıyor. Hem burda her şeyi onlar yapıyor, eve gidince nasıl olur ki paniği başlıyor. Ama nafile, doktorum geliyor sizi taburcu edelim artık diyor.

Akşamüstü evimize varıyoruz, ADS araba koltuğunda pek mutlu mutlu uyuyor. Eve varınca koltuğunu salona koyuyoruz, ona bakınca başlıyorum ağlamaya.

-Neden ağlıyorsun?

-Bilmiyorum...

-Nasıl bilmiyorsun.

-Bilmiyorum işte elimde değil.

İki hafta sürecek repliklerin ilki eve geldiğimiz ilk gün başlıyor.

Aşağı inme üşütürsün diyorlar, sinir oluyorum ağlıyorum. İki gün aynı odada oturuyorum, sıkıntıdan ağlıyorum. Tam uyutuyorum, ah benim güzel oğlum diye sevmeye geliyorlar, ADS uyanıyor, ben ağlıyorum, uyandıranlara gıcık oluyorum. Bu niye ikide bir kaka yapıyor diyor babası, ağlıyorum. Sana benziyor diyorlar, ağlıyorum. Saat 5 oluyor, ağlıyorum. Teyzemle kuzenim 1. haftanın sonunda eve dönüyorlar, ağlıyorum. MOS 2 hafta sonra işe başlayacak diye, ağlıyorum. Annem yemek yapmaktan yoruluyor diye ağlıyorum. Altını değiştirirken üzerime işiyor, ağlıyorum. Tam yemeğe oturuyorum, uyanıp ağlıyor, ben de ağlıyorum. Bir gece çok uyuyor, az emiyor, göğüsler şişiyor, sütler akıyor, ağlıyorum. Süt sağmam gerekiyormuş, ağlıyorum. Bir gece çok emiyor, az uyuyor, ben uykusuz kalıyorum, ağlıyorum. Ben gazını çıkaramıyorum, annem çıkarıyor, ben niye yapamadım diye ağlıyorum. Uyurken çok şeker oluyor, ağlıyorum. Kimseyle konuşmak istemiyorum, çünkü millet hayırlı olsun dedikçe ağlayasım geliyor. Telefonları zaten açamıyorum ama sonra da kimseyi geri aramıyorum. MOS sevinçle tebrikleri kabul ediyor, ben ağlıyorum. Fotoğraflarına bakıyorum, ağlıyorum. Zırta pırta ağlıyorum.

Elif Şafak'ın daha evli bile değilken alıp okuduğum ve hiçbir anlam veremediğim Siyah Süt kitabını kütüphaneden bulup tekrar okuyorum. Baby blues kısmı aynı ben...What to Expect kitaplarıma bakıyorum, evet orda da anlatmış. Sebepsiz her şeye ağlama hali, değişen ruh halleri, etrafla sürekli tartışma, anksiyete, eleştirilere aşırı duyarlılık ... vs. vs. Ama işte ben biliyordum, çalışmadığım yerden soru geleceğini biliyordum.

Bir de üstüne üstlük hamileliğimde ADS'de bulunan sorun devam ediyor çıkıyor, iyice ağlıyorum. Ne zaman ki, tetkiklerin sonuçları temiz çıkıyor ve biz her şeyi güçlü ve dayanıklı oğlumun az ağlaması sayesinde hallediyoruz, baby blues beni terkediyor. Belki 2 haftalık süresi doldu diye, belki ben farkına vardığım için, belki sağlıklı olmanın verdiği sevinçle gidiyor ama gidiyor.

Baby blues depresyon demek değilmiş, halk dilindeki lohusalık olsa gerek. Hormonların alt üst olmasından olurmuş. Eğer 2-4 haftadan fazla sürerse postpartum depresyona dönüşmüş demekmiş. İşte bu yüzden lohusa yalnız bırakılmaz lafı çok doğruymuş. Yanımda soğukkanlılığı ile teyzem, süper yemekleri ile annem, bana tatlılar yapan kuzenim ve benim tüm hormon seviye değişikliklerime tahammül eden ve beni ne kadar iyi bir anne olduğum konusunda motive eden MOS olmasaydı baby blues geldiği gibi gitmeyebilirdi.

İyiki oğlan doğurmuşum...

Peki Peki Anladık Her Şeyi Sen Bilirsin

2010-08-06T17:48:00.004+03:00

Malum her annenin çocuğu ile maceralarını anlattığı bir blogu var. Benim burayı öyle bir bloga çevirmeye niyetim olmadığı gibi bunun için ayrı bir blog yapmaya da hiç niyetim yok. Ancak bu bloglardan bazılarını, biraz komik gelmekle birlikte ne var ne yok diye, ADS uyuduğu zamanlarda ben de uykuya dalmadan önce iPhone'dan takip ediyorum.

Bu aralar hararetle sezeryan ve normal doğum tartışmaları dönüyor. Bir grupta da emzirme konuları.

Nedense bana hep güçlükleri olan yolu seçenlerin kendilerini çok ulvi olduklarını cümle aleme duyurma ihtiyaçları ve o yolun en iyisi olduğunu diğerlerine dayatmaya çalışmaları, diğer bütün yollara da çaktırmadan da olsa "tu kaka" demeleri çok komik ve acınası gelmiştir. O tip insanlardan uzak durmaya çalışırım hep. Mesela vejeteryanların çoğu böyledir, et yiyenlere adeta katil muamelesi yaparlar lafları ve bakışlarıyla. Hayvanları deli gibi sevenler ve elindekini avucundakini onlara yatıranların bazılarında da vardır bu üstten bakış. Tamam ben de hayvanlara zarar verelim, onları dışlayalım demiyorum ama yemek yerken etrafımda kedilerden veya sürekli bir köpek tarafından yalanmaktan hoşlanmıyorum. Cani miyim yani şimdi ben?

Bu hor görme normal doğuran kadınlarda da var işte, sezeryan ile doğuranları hakir görme, tüh normal doğuramadın mı, hay aksi, oysa ki bebek için sezeryan çok zararlı, en iyisi normaliydiiiii...

Ya da emzirmek istemeyenlere karşı olan tavırlar: Emzirmemek mi, biberon mu? Oh mon dieu, 9 ay ben bunu hayal ettim, sen nasıl olur da emziremezsin. Çocuğunun bağışıklık sistemi gelişemeyecek. Vajinal doğum çok zor, çok korkutucu olabiliyor kimi insanlar için ne var bunda veya emzirmek zor geliyor olabiliyor. Bunları anlamamak neden bu kadar zor, anlamaya çalışmak da ne kadar gereksiz. Tersine ikna etme çabaları ne kadar sığ. Sanki onun çocuğunu doğuruyor, sanki onun çocuklarını emzirmiyor...

Oysa bu hayatta, değil mi ki her şeyin her bir insan için olabilirliği var, o yüzden her insanın başına gelen her şey normal bence. Konuşulan ve yazılanların gerisi boş laftan, kendisinin nasıl da doğru bir hayat yaşadığının mastürbasyonunu yapmaktan başka bir şey değil. Herkes nasıl mutlu olacaksa öyle yapmalı ve bundan dolayı da hor görülüp kınanmamalı.

Özellikle de bence dünyanın en zor işi olan çocuğunu yetiştirirken.

ADS acıktı emzirmeye gidiyorum ohhh ne kadar müthişşşşşş....

o neydi

2010-08-02T09:15:00.003+03:00

seyirciler salondan dayak yemiş gibi çıkıyorsa büyük ihtimalle iyi bir filmdir o..

adı gibi güçlü

2010-07-26T11:42:00.003+03:00

Sonunda beklenen gün geldi, ADS blogumuzu şenlendirdi. Afacan da sağlıklı melon da. Tahtalara vuralım pek de uslu bir hali var. Melonlar da tam teşekküllü hazırlanmış herşey yerli yerindeydi.

Hep gülsün hep ışıldasın, bir fark yaratsın. Mutluluklar, ona da genç çiftimize de :)

Not: biberonlu şekerler çok güzeldi dayanamadım yedim.

el secreto de sus ojos

2010-07-26T10:49:00.002+03:00

"How do you manage to live an empty life, how do you live a life full of nothing?"

Sadece stadyum sahnesi için bile izlemeye değer. İyi film bekleyen taraflarımın pasını aldı. Boşa harcanan hayat boşa mı harcanmıştır hakkaten?

"söyle en azından konuşsun benimle"..

keşke öyle olsaydı

2010-05-26T09:30:00.000+03:00

hayat kısa

2010-05-20T13:48:00.001+03:00

when i get sad, i stop being sad, and be awesome instead

pıfh

2010-05-11T15:46:00.002+03:00

Güneşin Oğlu

2010-04-26T11:13:00.000+03:00

"Fikriyi Öldür, Hamiyeti Öldürmesinler"

hayat ne şakacı, martılar falan

2010-04-06T09:20:00.005+03:00

auch

Böyle gollerimi açaydım iki yana, gitme diyeydim

2010-03-30T22:52:00.002+03:00

Onu ilk gördüğümde belinden yukarısı çıplaktı ve soğuk bir metal plakaya yaslanmıştı. O zamanlar metal plakanın soğuk olduğunu daha bilmiyordum. Beyaz önlüklü adam metalin diğer tarafında bir şeyleri kurcalıyordu. "Derin bir nefes al ve tut" dedi. "Tamam, giyinebilirsiniz."

"Merhaba" dedi "ben Herbert". Merhaba siz de mi? Evet evet ben de. Hastaneye gittiniz mi? Yok daha gitmedim, siz? Ben yarın gidicem Numune'ye.

Üstümü çıkardım, gittim yapıştım metal plakaya. 2003'ün Temmuz ayıydı.

Ankara'da yaşayan efendi bir çocuktu. Görev yerlerimiz açıklandığında verilen zarftan Ankara çıkmasına şaşırmadı. Tüm Ankara'da yaşayanlar gibi, üniversiteyi de işi de eşi de Ankara'da bulmak isteyenlerdendi.

Beni İzmir'e verdiler.

2006'da geçici görevle İstanbul'a geldi. Sevdi bu şehri, tekrar Ankara'ya dönmek istemedi. Ben o sırada görevden ayrılıp İstanbul'da tek başıma yaşamaya başlamıştım.

Kuzeni vardı, öğrenci. Onunla aynı evde kaldılar bir süre. Mahalleyi çok sevdi ama arabasını park edemedi. Kuzeni çok sevdi ama evi beğenmedi. Ben tek başıma yaşamaktan sıkıldım.

Beraber ev tutmaya karar verdik. Mahalle mahalle, apartman apartman gezdik. Tüm ihtiyaçlarımıza cevap veren bir ev kiraladık. 2007'nin Ekim ayıydı.

Eve bol bol eşya aldık.

http://bankis.blogspot.com/2007/11/aneboda.html

Evde yemeye başlayınca kilo aldık.

http://bankis.blogspot.com/2007/12/vatandaa-sorduk-kilo.html

Buzdolabının kapağını sökemedik.

http://bankis.blogspot.com/2008/03/buzdolab-kapann-al-yn-nasl-deitirilir.html

Evde iki bekar herif olmanın tadını çıkardık.

http://bankis.blogspot.com/2008/10/home-sweet-home.html

Temizlikçiye vileda sapı aldık.

http://bankis.blogspot.com/2008/10/vileda-sapi-almak.html

Bir süre sonra Ikea mobilyalarımız pörtlemeye başladı.

http://radyoson.blogspot.com/2009/03/bir-sinir-torpusu-olarak-ikea.html

Bir ara Herbert yalnız kaldı.

http://radyoson.blogspot.com/2009/05/yaz-bekar.html

Sonunda kendi evini aramaya karar verdi.

http://radyoson.blogspot.com/2009/04/ev-arayana-sozluk.html

Ve bulduğu zaman gitti. Beni burada tek başıma bıraktı.

Kapım her zaman açık tabii ki ama ne demişler:

You can't go home again.

http://bankis.blogspot.com/2006/12/you-cant-go-home-again.html

boşuna süper demiyorlar

2010-03-30T12:19:00.001+03:00

aleykümess

2010-03-29T10:24:00.003+03:00

Merhaba Herbert,

Sharon Molders seni Facebook'ta arkadaşı olarak ekledi. Facebook'ta arkadaş olabilmeniz için Sharon'u tanıdığını onaylaman gerekiyor.

Sharon, "SELAMUNALEYKÜM." diyor.

Hem sharon hem müslüman, daha ne isterim ki??

biliyordum bugünün geleceğini, veriyorum istifayı

2010-03-19T10:24:00.000+02:00

From: Mrs Elizabeth Hassan
Sent: Thu, March 18, 2010 3:11:03 PM
Subject: hello

hello.

I hope that this e-mail has reached you in the right frame of Mind.

I am Mrs. Elizabeth Hassan, I am suffering from a cancerous ailment. When my late husband was alive he deposited the sum of Ј10.8 Million Great Britain Pounds Sterling which were derived from his vast estates and investment in capital market with his bank here in UK.

I have decided to donate this fund to you and want you to use this gift which comes from my husbands effort to fund the up keep of widows, widowers, orphans, destitute, the down- trodden, physically challenged children, barren-women and persons who prove to be genuinely handicapped financially.

Please contact me on this email: mrselizah1@live.co.uk for further
information.

Sincerely,
Mrs. E. Hassan.

to do list

2010-03-19T09:34:00.002+02:00

* Ev bulma yazısı yaz

* Taşınma yazısı yaz

* Özlem'e Barcelona yazısı yaz

* Beyaz eşya mobilya yazısı yaz

* "Escape from Ikea"-The Nightmare Did Not End yazısı yaz

uçan spagetti canavarının inayetiyle olacak hepsi olacak..

maybe

2010-03-16T09:34:00.001+02:00

April(Christin Chenoweth) singing "Maybe this time" - Glee S01E05 from Pedro Medeiros on Vimeo.

ölmüş

2010-03-15T15:50:00.002+02:00

Dün Gece Sen Uyurken İsmini Fısıldadım

2010-03-10T21:16:00.003+02:00

Çok sevgili bir büyüğümüz bir gün bana şöyle demişti: "Sen sen ol doğuma bir hafta kalaya kadar çocuğunun ismini kimseyle paylaşma, hatta mümkünse doğurduktan sonra paylaş." Ne kadar haklı olduğunu şimdi anlıyorum.

Bizim çocuğun kız olacağı bekleniyordu, neye göre kime göre bilemiyorum ama herkes sanki ultrasonda kız çıkmış da ben erkek doğurmuşum gibi ilk cinsiyet belirlendiğinde erkek olduğuna pek bir şaşırdı. Annem hariç, sadece onun içine erkek doğuyordu. Ben ise hiçbir şey hissetmiyordum, ama diğer herkes kız diyordu.

Suratım kız suratıymış da, ben de kız doğuracak tip varmış da (çirkinleşmişsin demenin kibarcası işte) annemin ve teyzelerimin hep kızı varmış da...gibi gibi bir sürü mesnetsiz şeye kendilerini inandırmışlar, gerçekleşmeyince de üzüldüler. Anlamadım gitti.

Neyse bu kız olacak, kesin kız sallamaları arasında ister istemez bir dolu kız ismi geldi aklımıza tabi, ama erkek ismi 1 veya 2 tane onlar da iç güveysinden hallice. Erkek ismi zor işte.

Herkes de soruyor, eee ne koyacaksınız, ben bilsem, bir bilsem ama bilsem de söylemem valla.

İçinde Türkçe karakter olmasınmış, unisex olmasınmış (hanım bey demesek bu da bir sorun olmayacak aslında), iki ismi olsun beğendiğini seçsinmiş (ya ikisini de beğenmezse, beğenmediği bir isim olacağını iki isim olacak).

Bir kere herkesin söylediğin isimde tanıdığı bir O... çocuğu kesin var. Herkesin sevdiği ve şanslı olduğuna inandığı bir Y'si var ve hepsi de bunları belirterek yorum yapmaya bayılıyor. Serkan'lar çok sorumsuz oluyormuş da Murat'lar çok şanslı olurmuş da, Savaş'lar sevilmezmiş de...Bıdı bıdı bıdı...

Sonra isim buldun diyelim, anlamı da çok önemli, mesela ben çocuk olayı ortada yokken anlamının kırbaç olduğunu öğrenene kadar Berke ismini çok severdim.

MOS da takmış çocukla okula başlayınca dalga geçmesinler düzgün isim koyalım. Hepsi boşa ne koysan dalga geçecekler veya bir kimlik yapıştıracaklar. Ali koysan Alevi ismi diyecekler, Baran koysan Kürt ismi diyecekler, Murat koysan koyuyum da tur at diye dalga geçecekler.

Bir de moda isimler var. 10 yıl sonra aynı sınıfta binlerce Ege, Kuzey, Rüzgar veya Ezel olacak mesela.

İşten bir arkadaşımın adı aslında X'miş ama amcası Y olsun istiyormuş. Babasının işi çıkmış nüfusa gidememiş, amcası gitmiş nüfus cüzdanını çıkartmaya ve çocuğun ismini Y yazdırmış. Ailesi de ne yapsın çocuk okula başladığında sorun olmasın diye çok istedikleri halde X diyememişler, Y olmuş çocuğun adı.

Aklıma bir isim geldi ama MOS dışında kimseye söylemedim, o da ağzından kaçırmazsa ve koymaya karar verirsek gerçekten kimseye söylemeyeceğim.

Kitaplarım ve Ben

2010-03-05T21:16:00.004+02:00

Herb şu anda Barcelona'da fink attığından ve giderken bir de horhor'u internetsiz kapı dışarı koyduğundan, kim olduğu unutulan TGM de yıllardır buraya uğramadığından blog biraz başı boş kalmış. Yayınlanmayı bekleyen yorumlar, güncellenmemiş yazılar...

Ben de nereye varacağı belli olmayan ve her izlediğim bölümden sonra eeee niye izledik ki şimdi dememe sebep olan Lost'un son sezonunun son bölümüne yan gözle bakarken bloga biraz ilgi göstereyim dedim.

Öğrencilik iyi para kazandıran bir meslek olsa ben kesin öğrenci olurdum ömür boyu. Hamileliğin en iyi yanlarından biri de bu oldu. Öğrenciliğe geri dönmüş gibi oldum.

Emre Altuğ yeni anne olan eşi için "Hamileyken bir üniversite bitirmiş kadar kitap okudu." demiş. Bunu duyan MOS benim karım kadar kimse okuyamaz yorumunu yapıştırdı hemen. Zaten habire yastıkların altından çıkan, koltuğa oturduğunda totosuna batan kitaplardan şikayetçi, sadece hamilelik kitapları değil, daha şimdiden çeşitli çocuk yetiştirme kitapları okuduğuma da kızıyor. Kolejlere hazırlık kitaplarına başlasaymışım da anca kendim hatırlarmışım onları çocuğu çalıştırıncaya dek.

Oysa okuduğum ana kitaplar her hamilenin okuduğu kitaplardan farklı değil:

1. Bebeğiniz Beklerken Sizi Neler Bekler? (What to Expect when you are expecting?): Hamileler için bir klasik. Adı üstünde 9 ay boyunca ne gibi durumlarla karşılacağınızı anlatan ve nelerin normal nelerin doktorun aranması gerektiği durumlar olduğunu anlatan bir kitap. Ben kendim Türkçesini alınca, bir arkadaşım da İngilizcesini hediye edince iki tane olmuş olabilir ama sınavlardan önce de tekrar yapardım ben, pekiştirmenin kime ne zararı var allahaşkınıza.

2. The Mother of all Pregnancy Books: 1. kitap kadar olmasa da yine de faydalı ve daha detaylı tıbbi bilgiler içeren kitabım. mom-to-be'de çok ucuza görünce aldım ne yapayım?

3. Anneee!Anne Oluyorum: Okuduğum en komik, en duygusal, en gerçekçi, en samimi hamilelik günlüğü kitabı. Ayşe Aydın hafta hafta yaşadığı hamilelik belirtilerini roman gibi öyle güzel anlatmış ki, bir yandan bir an önce okuyup bitirmeyelim diye hızlıca okuma isteğiyle bir yandan da hayır yavaş yavaş her hafta içinde bulunduğum haftayı okumalıyım duygularıyla çeliştim durdum. Şu anda kitabı 5 kere falan okumuşumdur herhalde. Yazarı Ayşe Aydın'ın ikizlerinin ilk yıllarını anlattığı kitabını ben doğurmadan çıkarmasını diliyorum.

4. Hamilelik, Doğum ve Bebek Bakım Kitabı: Bebek hemşiresi Ayşe Öner'in kitabı. Bunda da hamilelik egzersizleri, bebek odası hazırlığı, bebek masajı, bebek bakımı, ilk yardım...gibi bir sürü konu var. Ayşe Öner'in kursu da var, oraya da gitmek istiyorum ama henüz fırsat bulamadım. MOS'un da benle gelmesi gerektiğini söyleyecek oldum da demediğini bırakmadı. "Annelerimiz kursa mı gitmiş, bebeğin kursu mu olurmuş." Ben de "Sen gelmezsen babası nerde diye soranlara babası belli değil, sperm bankasından hamile kaldım derim" dedim de en azından kendisiyle ilgili olan derslere katılmaya razı olur gibi yaptı.

5. Sabiha Paktuna Keskin'in tüm kitapları: Bu doktoru ilk önce bir şirket toplantısında tanıdım ve hayran kaldım. Öyle işkembeden sallayan doktorlarla alakası yok. Kadın sunumuna kendi evinde yaşadığı ve aslında anne-babalara çocuklarınıza yapmayın dediği şeyleri yaparken yakalandığı bir videosunu koymuştu. Bundan iyi örnek mi olur.

Takip ettiğim internet siteleri, bloglar ve diğer kitaplar ise tamamen çerezler...

New York'a gidecek olsam...

2010-02-28T22:27:00.003+02:00

The Jane'de kalirdim.

Hudson nehri kiyisindaki "fancy" otelin tren kompartimani gibi tasarlanmis ufak odalari Mart ayi boyunca geceligi 69 dolardan gidiyormus.

Ayrintilar: thejanenyc.com

Saolasin nasyonel ceografik blogu...

Sinir Olduklarım

2010-02-26T19:58:00.003+02:00

1."Ooo bebiş nasıl?" diyerek karnıma elleyenler, hatta pat pat vuranlar. Ellemeden soramıyor musunuz, elleyince ne oluyor, sevimli mi oluyor yooo bence hiç olmuyor. İçinde sevimli bir bebek olabilir de ellediğin benim karnım. Sadece kocam elleyebilir yazılı t-shirt bulursam hemen alacağım.

2.Beni görür görmez karnıma gözünü dike dike bakanlar, hani ne kadar büyümüş hesabı. Sürekli de bol kıyafetler giyilmiyor ki...

3.Halen hamileliğin haftalık takip edildiğini öğrenemeyip "Kaç aylık?" diye soran kadınlar. (erkekler bilemeyebilir, onlar sorabilir)

4."Kaç aylık?" sorusuna haftalık ölçümde cevap vermeme rağmen bunu illa da aya çevirenler. (bunun için cinsiyet ayrımı yapamayacağım)

Kardeşim 16 hafta 4 ay demek değil işte, her ayda 4 hafta mı oluyor her zaman. O zaman bir yılda 52 hafta değil 48 hafta olurdu değil mi?

5.Öpüşmeyi oldum olası sevmem zaten. Şimdi hele hiç öpüşesim yok. Öpüşmüyorum diye garip garip bakanlar var ama. Ne olacak benle öpüşünce, merhaba naber de geç işte...Öpüşmek de neyin nesi, ne saçma bir hareket. Öpüşmeyi engellemek için biraz hasta gibiyim diye bahane uydurmam bile gerekti kimi zaman, o zaman kaçar adım uzaklaştılar çok şükür.

6.Bizimki ikiz değil ama ikiz bekleyenlere özellikle de biri kız biri erkekse tüpten şüphelenip "Tüp mü?" diye soramayıp "Aaaa ailede var mı?" diye soran kadınlar. Tüpse tüp değilse değil, size ne ki?

Kovaladıkça kaçan ateş böceğim misin?

2010-02-17T20:33:00.003+02:00

Dünyadaki tüm kadınların içine hangi vakit kelebek kaçmıştır ki hepsi din, dil, ırk gözetmeksizin sözleşmiş gibi bebeklerinin ilk hareketlerini "kelebeğin kanat çırpması"na benzetirler.

Ust kat komsumuz feat. Amy Winehouse

2010-02-12T16:52:00.003+02:00

Amy Winehouse'un kocasina/sevgilisine "Sen de erkek misin?" diye bagiran ust kat komsumuzdan ilham alacagini nereden bilebilirdim?

Iyi haftasonlari!

Amy Winehouse - Stronger than me (Sen de erkek misin?)

Amy Winehouse - Stronger Than Me

You should be stronger than me
You been here seven years longer than me
Don't you know you supposed to be the man?
Not pale in comparison to who you think I am
You always wanna talk it through
I don't care
I always have to comfort you
When I'm there
But that's what I need you to do
Stroke my hair

I've forgotten all of young love's joy
Feel like a lady, but you my lady boy

You should be stronger than me
But instead you're longer than frozen turkey
Why'd you always put me in control?
All I need is for my man to live up to his role
You always wanna talk it through
I'm O.K
I always have to comfort you
Everyday
But that's what I need you to do
Are you gay?

On behalf of melontheroad

2010-02-09T21:45:00.003+02:00

Yazarımız kendi hamilelik günlüğünü yazdığı için blog yazılarına bir süreliğine ara vermiştir. Her an geri dönebilir bu süre zarfında blogdan atılmaması rica olunur. Atılırsa bu blogun başına geleceklerden sorumlu değildir.

Assistant of melontheroad

belki

2010-02-09T16:58:00.002+02:00

belki beklediğimiz kadar sıçmaz shayamalan avatar'ın içine, belli mi olur. inşallah safi aksiyon yapmaz ama. bak yine happening geldi aklıma içim buruldu, yok yok bıraksın bu herif mundar edecek avatarı.

Chili's Etiler

2010-02-07T22:00:00.003+02:00

Aslen Amerikanmis bu abiler (ben hic duymadim, zaten bizim kulturumuzde yok), oyle margaritalar, kafam kadar burgerler, fajitalar (read: fahita-lar) filan yapiyolar. Nispetiye Caddesinde bi Boyner Beaute vardi, onun yerine acilmislar. Ne zamandir onunden gecerken iceriyi merak ederidik. Herbert agabeyin davetine icap edince kismet oldu.

Etiler bolgesinde, Amerikan isimli olmasindan dolayi, tikicanlarin cuzdanindaki degersiz 50-100 tl'lik banknotlarin pesinde bir yer olacagi on yargisiyla gittim. Sirf "biz deaaa chilisde margarita ictiaaaak" demek icin, margarita mi bulasik suyu mu oldugu belli olmayan bir ickiye 30 kaadi odeyip rahatlayan bunyelere iyi gelir diye dusundum. 3kusur ucret aldigi halde g.tu fena halde kalkik garsonlarla doludur, menudeki allengirli bir ifadeyi okuyamayinca "kesadiya kon keso" diye posta koyarlar zannettim. Ama yanilan ben oldum.

Bu tarz Meksika-Amerika restoranlarindan beklendigi gibi porsiyonlar devasa, lezzet parmak yedirtesi. Sinirsiz cips ve sinirsiz mesrubat gibi ulkemizde esine pek rastlanmayan seyler var menude (niye olmadigini anlamak guc degil), sinirsiz dedigim su, 1 tanesinin parasini oduyorsun, digerleri bedava. Garsonlar surekli etrafimizda pir donuyor, ultra guler yuzlu ve bir denileni bir daha soyletmiyorlar.

Fiyatlara gelince... Benim yedigim devasa cizburger 19 tl idi, sinirsiz kola 7,5. Masada margarita icildi, iki bardak cikan shakerda ismarlanan presidente margarita 26tl. Bu tarz bi yer icin uygun.

Biz haftaici oradaydik ve pek musteri yoktu iceride. O kadar asci, barmen, garson calistiran ve Nispetiye caddesi uzerinde bu kadar buyuk bir yer kiralamis olan Chili's bana kendini ceviremiyormus gibi geldi. Umarim yatirimcilari belli bir sure daha dayanirlar da mekan tutar ve Trofolo'nun Batan Project'lerine bir yenisi daha eklenmez.

Kabusa donen yolculuklar

2010-02-04T16:08:00.002+02:00

Doktor -sagolsun- iki uc keredir cepten haber vermek suretiyle izlettirdi bana bu programlari. Nasyonel Ceografik kanalinda yayinlanan Kabusa Donen Yolculuklar serileri (Busted in... ) Sali gunu aksam dokuzda yayinlaniyor. Efendim bu programlarda ecnebi ulkelere gezmeye giden insanlarin baslarina gelen turlu turlu belalar anlatiliyor. Kimi Bali'ye hashas sokmaktan tutuklanip 11 sene hapiste yatiyor, kimini Filipinler'de asiri dinci gerillalar kacirip iskence ediyorlar, kimini Kolombiya'da gozaltina... Neyse, bak yine sinirim bozuldu, her seferinde de izlemeyeyim diyorum, yine de dayanamayip izliyorum. Ya insan seyahat etmekten vazgecer yemin ederim bunlari seyrettikce.

Baska bir arkadasimiz da Ucak Kazasi Raporu'nun hastasi, o da onlari seyrettirme gayreti icinde. Gecen izledigim bolumde 7.000 metre yukseklik pilot kokpitten disari firladi lan! Ucaga da bindirmeyecekler o olacak.

Oeehhh!

taze kan

2010-02-02T14:30:00.002+02:00

Efendim çalsın davullar, duymayan kalmasın blogger aleminde yeni olduğu kadar komik, komik olduğu kadar yeni bir arkadaş var: olamaz mı sanki!

Ankara Krav Maga Salonu

2010-02-02T14:29:00.000+02:00

Birisi bizim bloga Gugli'de Ankara Krav Maga Salonu diye aratarak ulaşmış. Üşenmedim ben de aynı aramayı yaptım, ve blogun arama sonuçlarının ilk sayfasında çıktığını dehşetle öğrendim. Krav Maga neymiş arkadaş ben hiç duymadım diyerek önce bahis mevzusunun ne olduğunu anlamaya çalıştım. Bir çeşit dövüş tekniği imiş, İsrailliler icat etmiş.

Bildiğim kadarıyla bizim dörtlü arasında bu tarz işlere bulaşmış bir mafya üyesi yok. Öyleyse neymiş diyerek araştırmamı derinleştirdim. Sonunda Krav Maga'nın ekibin sadist ve psikopat bir üyesinin ufacık masum bir sineğe duyduğu öfkesinin dizginlenememiş hali olduğu sonucuna ulaştım. Nefret dolu yazı ve yazarın çıplak fotoğrafları için tıklayın.

Aslansin sen Gmail!

2010-02-01T20:54:00.001+02:00

Darius Vassell

2010-01-31T18:10:00.003+02:00

Ankaragücü'nün futbolcularından Dairus Vassell'in blogunu 3 hafta önce Newsweek'ten öğrenip takibe almıştım. Eğer futbol ağırlıklı bir blog olsaydı bugün lafını bile etmezdim, ancak Vassell beklediğim gibi Türkiye'ye uyum sürecini, başına gelen enteresan olayları anlatıyor. Bir yabancının, üstelik bir futbol oyuncusunun gözünden ülkeyi seyretmek güzel. Üstelik Darius oldukça samimi.

Ok folks i know, i look rough.. My beard is getting out of hand... I tried to sms message my hairdresser but my instructions in Turkish were obviously never going to cut it (pardon the pun) lol
I wrote -Husam, Vassell. Haydi lutfen. tiras eden elektriksel Makas. Sakal choc uzun....
It was meant to translate - Husam its Vassell, come please? bring electric shavers, my beard is too long...
At least im trying though..

Ben beğendim, hadi siz de beğenin:

http://www.vassell.net/Darius/Blog/Blog.html

Takdir-i Ilahi

2010-01-26T15:02:00.004+02:00

Orta Amerika, Karayipler ve Guney Amerika ulkelerinin bilebildigimiz tarihleri asagi yukari asagidaki gibidir. Yerli toplumlar bu topraklarda kendi medeniyet seviyelerinde yasarlarken 1400'lerin sonunda Avrupalilar gelir, altin, gumus ne varsa memleketlerine goturur, yerli halki kole olarak calismaya zorlar, direneni oldurur, direnmeyeni calistirarak oldurur, is gucu yetersiz kaldigidinda Afrika'dan adam yigar. 1800'lere kadar cark boyle doner, Avrupa'daki bir takim gelismeler sonucu bu topraklar uzerindeki askeri baski zayiflayinca isyanlar baslar her biri tek tek bagimsizligini kazanir. Sonucta, dogal kaynaklarini yitirmis, nufus yapisi darmadagin olmus hepsi birbirinin benzeri kendine bakmaktan aciz ulkeler meydana cikar.

Avrupalilardan once bu topraklardaki insanlarin dini inanislari cok tanriliydi. Kesif (ya da isgal) ile birlikte Hiristiyanlik ve Afrika dinleri inanis sisteminin icine girdi. Efendiler tum koleleri Hiristiyan olmaya zorluyorlardi ama Afrikadan getirilenler kendi tanrilarina Hiristiyan isimler vererek gizliden gizliye kendi dinleri surduyorlardi. Nasil ki toplum yapisi Amerikan yerlileri, Avrupalilar ve Afrikalilar karisimi ise (her ulkede bu karisimin icindeki oranlar farkli), dini inanis da ona gore sekillenmis.

Bu kadar ansiklopedik bilgiyi niye verdim? Bugun Penguen'de Kaan Sezyum'un kosesinden haberini aldigim, internetten orijinaline ulastigim ve tekrar tekrar okumama ragmen ana fikrini "Haiti'de deprem oldu cunku Musluman degillerdi" diye ozetlemekten kendimi alamadimi bir yazi nedeniyle. Ben okudum sinirim bozuldu, merak ediyorsaniz buyrun siz de okuyun.

Not: Yaziyi yazdiktan sonra ne kadar gereksiz bir yazi yazdigimi farkettim. Deli sacmasi bir kose yazisi bu kadar ciddiye alinmamali...

there is one in every house

2010-01-25T15:59:00.001+02:00

soğuğu da kışı da sevmiyorum, seveni hiç sevmiyorum!!!

sımayli

2010-01-22T10:46:00.002+02:00

Arkadaşlar yanlış anlaşılmasın, boş vakitlerimde fellik fellik kadın blogu dolaşmıyorum. Bu blogu, kendisi de üşenmeyip iki satır yazsa hepsinden komik olacak bi arkaşım yolladı. İşyerinde ağzımdan salyalar hımpphy diye fırladı resmen, bir saatttir gülüyorum. Demiştim önce, kadının komiği daha komik oluyor:

"off lanet olsun akşamları Müjde Ar olan ben, sabahları neden Türkan Şoraya
dönüşüyorum. Adamı göz göre göre kaybetcez, bak görüyo musun.. Off hem dinde
bile var herifine yüz çevirme diye.. Bi bilinen var demek ki.
Hoop bir
hamleyle Zerrin Egeliler gibi dönüyorum. Çapaklarımı silmediğim gözlerimle,
salyadan kenarı kabuk bağlamış beyaz dudağımla, "hadi bebeyimmmm" diyorum. sonra
bu yavru köpek gibi havlamaya başlıyo, debeleniyor yatakta mutlu mutlu.. sonra
tam başlıyoruz. "öpmee öpmee öpmee" diyerek kafamı çeviriyorum.. Aklıma başka
düşünceler geliyor.. "nan erkeğe de her istediğini her zaman verirsek olmaz bu
iş.. sonra alışır bi de hep aynı meme, aynı döt der. kalkar gider iş yerindeki
çirkin kızlardan birine.. Sonra 'ay ne farklı seninle şeyapmak için uğraş
veriyorum, emek sarf ediyorum al sana tek taş' töbee allam bu fikirleri çıkar
sen benim aklımdan diyerek bebeyi üstümden atıyorum.."

bi de şu :)

lezzetsel patlama

2010-01-21T11:55:00.004+02:00

nerden başladım nerden buldumsa hastası oldum sayın okurlar. Günümün en güzel anı şu zıkkımı yediğim an (insert hayat sorgulaması here). Hele ki fıstıklısı ımh ımh ımh, böyle baklava içi yer gibi. İkinci sırada yer fıstıklısı var, o da snickers esintili. Neyse ki 150 kalori sadece, içinde bütün bütün faideli kuruyemişler var antioksidan üzüm kuruları var falan. Sağlık şelalesi mübarek. Bi de lezzet ödülü almış yurtdışından, ben kalbimi verdim ulan sana daha büyük ne ödül olacak.

soru: mağara adamı rejimine uyuyor mu bu doktor bey?

telkin heads

2010-01-19T14:20:00.001+02:00

Az önce beraber çalıştığım insanlardan biri, bilmem kim tarafından yazılmış "bilmemnenizi aydınlatmanın yolları" gibi bir adı olan kitabın (buna kitap dedim, dostoyevski falan mezarında fır dönüyodur) nasıl da hayatını kolaylaştırdığını, olaylara daha pozitif bakmayı öğrettiğini anlatıyordu. Bayılıyorum bu telkine açık insanlara. Yani birisi "hayata daha pozitif bak" diyince aa hakkaten hayata daha pozitif bakayım diyen, doğan amcası veya üstün abisinin ricasını kırmayıp evrene hevenk hevenk pozitif enerji yollabilen insanlar. Aşağı yukarı bu kitapların hepsinde yazarın kıçından yazdığı "bir gün bir bilge adam sahilde yalın ayak yürüyormuş..." hikayelerine aaa evet baştan aşağı uydurma olan, ampirik bile olsa herhangi bir gerçeği yansıtma emaresi taşımayan bu zırva benim hayatıma birebir uygulanabilir diyorlar. Yazarın özgün olmak adına tdk sözlüğünü sıkarak çıkardığı, kupon kesme vites atma gibi terimlerle gaza gelebiliyorlar. Secret okuyunca hayattındaki eksikleri giderebiliyorlar. Şahane.

Yani hiç mi kuşkucu yanınız yoktur, ulan pozitif düşün demekle pozitif düşünebilseydim 30 yaşına kadar bir yolunu bulurdum ben, bu adamın yandan yemiş iclal aydın hikayeleri mi beni yola getirecek demezsiniz? Sen önce kendine bak hacı amca diye geçmez mi yani içinizden? Ya da hadi diyelim kitap sana ulu manituya enerji savur, olaylara gülümseyerek bak, arada dur gülleri kokla gibi artık lalettaynın lalettaynı klişeler sipariş verdi, sen de yaptın ve hayatın güzelleşti. Sence, tohuma kaçmak üzere olan senin bu saate kadar bunları keşfetmekten aciz olup, bestseller yazıp keseyi doldurmaya çalışan bir adamın iki cümlesiyle ancak dank etmesi asıl sorunun biraz daha derinde olduğu, bol bol balık yemen gerektiği sonucuna gelebilir mi?

Ya o kitapları ben de sevmiyorum ama bak falancanın şöyle kitabı var o başka demek üzere olan canım okurlar, ben şimdiden kıçımla gülüyorum siz zahmet etmeyin.

self improvement is masturbation!!

"Soul Kitchen" filmi hakkinda gorusum

2010-01-18T23:21:00.003+02:00

"Iyi bir blog yazari sinema, muzik ve plastik sanatlardan anlamali, futbol yorumu yapabilmeli, ve ayni zamanda maceraci bir gezgin ve hatta asci bir gurme olmalidir."

Horatio - bankis.blogspot.com

Soul Kitchen bir "feel good movie"den beklenebilecek tum kliselere sahip ama hic sikmayan ve cok eglendiren bir film. Begendim, iyi ki seyretmisim dedim.

Kliseler sunlar: Saf bir ana karakter, onun uckagitci abisi, ariza ama iyi kalpli asci, filmde ilk gorundugu andan itibaren pislik yapacagi belli olan kotu karakter, ana karakterin basina binturlu bela gelmesi ve sonunda herkesin layigini bularak mutlu sona ermesi... Ama bu kliseler filmde cok iyi kullanilmis, hatta bu kliseler uzerine ozellikle insa edilmis film.

Oyunculuklar cok samimi ve gercek. Adam Bousdoukos bir nevi kendi hikayesini oynadigi icin rahat, Moritz Bleibtrue yakismis, Birol Unel karizmatik ve sorunlu asciyi muhtesem oynamis. Tum karakterler mukemmel ve filme anlam katiyor. Kemik kiran Kemal rolundeki Ugur Yucel de tatli bir hediye olmus.

Filmin komedi unsurlari ve esprileri ise gayet yerinde, fazla goze sokulmadan tasarlanmis. Diskodaki hirsizlik sahnesine cok guldum ben.

Tabii ki, hikayenin mutlu sonu o kadar gercekci degil ama sonucta bu bir kurmaca film, yasamoykusu ya da belgesel degil.

Bir Alman hatta abartayim bir Hamburglu olarak bu filmi izlemek isterdim.

Yerli Dexter mubarek

2010-01-18T23:11:00.000+02:00

Son Tutku

2010-01-16T18:06:00.002+02:00

Rokfor sevmeyenler bunu da sevmedi

Up In the Air

2010-01-16T17:02:00.004+02:00

Film bana Lost in Translation'ı hatırlattı.
Bir de eski günleri.
TGM puanı 7,4/10

hicran ü elem sine-i pür-hunumu dağlar

2010-01-16T13:11:00.001+02:00

Avatar - Iroh Singing: Little Soldier Boy For His Son Lu Ten - Click here for the funniest movie of the week

gözüme toz kaçtı yine ak

Hain Domdom

2010-01-15T16:40:00.003+02:00

Son 4 ayda 7 kilo aldığını farkedip acımasız bir rejime başlayan birine taptaze pişmaniye getirilir mi?

ejderhanın gözleri

2010-01-15T11:17:00.001+02:00

Audio book turumuzda yeni durak. Stephen King sevmem, seven sevsin, sevgi. Ama bu kitabı çocukken evdeki kitaplıkta bulup okumuştum, sonra bir daha bir daha okumuştum. Stephen Amca'nın hikayelerinden korkan kızı için yazdığı bir masal. Bildiğin masal. Ama seviyorum ben nedendir bilinmez. Önce adı peçeteler olacakmış, daha iyi olurdu. Kulede geçen kısmını özellikle severim. Bir de çok şahane bi kötü adam olan flagg var. Audio bookunu görünce üstüne atladım tabi bu sebepten. Ama bu kadar light listening yeter, bu bitsin sırada varolmanın dayanılmaz hafifliği var.

..

2010-01-13T14:06:00.001+02:00

Ucuz bira

2010-01-11T13:13:00.003+02:00

Hafta ici gidilsin, saatlerce somurulsun diye. Pis sarhos.

Nevi Cafe, Nevizade'de.

Doktor nezaretinde (in treatment)

2010-01-09T13:59:00.003+02:00

Aradım doktoru, dedim "Doktor, hafif bir boğaz ağrısı var, biraz da canım sıkkın, n'aapmak lazım?" Dedi, "gel benimle, ilacın bende."

Tramvay durağının orada buluştuk, Balo Sokak'tan içeri girdik, Nevizade'deki Ney'le Mey'le'ye oturduk. Meğerse doktor müdavimiymiş mekanın, hemen içeri buyur etmeler, en güzel masaya oturtmalar filan. Önce aşçı geldi selamladı, sonra mekan sahibi. Hemen müthiş üçlü kuruldu, beyaz peynir, kavun, Yeni Rakı. Doktorun garip bir huyu var, Yeni Rakı'yı suyla Tekirdağ Rakısını sek içiyor. Başladık seansa. İçtik açıldık, açıldıkça güzelleştik. Meze olarak hardal soslu levrek marine, fesleğenli mezgit, fasulye pilaki, yoğurtlu semizotu yedik. Ara sıcak paçanga ve kalamar. Hepsi birbirinden lezzetli. Ben Nevizade'deki meyhanelerin birbirinden kötü olduğunu sanırdım, değilmiş. Ney'le Mey'le farklıymış.

Bizim doktor kral adam. Söylememe gerek yok.

Damacanayla aldım suyu

2010-01-07T21:20:00.004+02:00

Evde yine su bitmiş. İçiliyor, bitiyor pek tabii. Bizim bayi en erken 2 saatte getirdiği için yeni şişeyi sipariş etmek için her zaman müsait olamıyoruz ve susuz kalıyoruz Herb ile.

Bu sefer dedim 2 damacana söyleyeyim, birini bitirdiğimizde diğerini kullanırız, o bitmeden öbürünü dolduruz diye. Fazladan stok tutmak yalın düşünce sistemine aykırı ama ne yapalım. Aradım bizim bayiyi.

-İyi günler, bilmemne su.
-İyi günler 2 şise su isteyecektim.
-Tabii adresi alayım
-Zıbırdıttın Sok, numero on. Yeni şişe için depozito kaç paraydı acaba, evde tek şişe var da bizim?
-8 lira ama getiren arkadaşa söyleyin hep bizden aldığınızı, ücret almasınlar sizden.

Haydaa, bu ne abi? Bunun ücreti ya vardır ya yoktur, niye beni durduk yere strese sokuyosun. Ben de çalışmaya başladım ikna cümlelerini. "yav biz hep sizden alıyoruz, almayın depozitoyu."

3 saat sonra su geldi. Çıkarttım boş şişemizi, "abi sizin sipariş 2 tane değil miydi" dedi, "evet "dedim, "kaç para?, "10 lira abi" dedi. Verdim, aldı gitti, depozito istemedi. Ohhh.
-

aferin çok iyi düşünmüşsün

2010-01-07T12:14:00.006+02:00

Uzun uğraşlar sonucu alevileri kaybetmeyi başardık, çarşaflı açılım elimizde patladı, bari sigara içen kıraathane sakinlerinin oylarını alalım gibi dahiyane bir stratejinin ürünü müdür, yoksa tütün kartellerinin dürtüklemesi midir bilemiyorum. CeHaPe kapalı mekanlarda sigara yasağı 5 yıl ertelensin diye öneride bulunmuş. Üstüne de"insanların zehirlenmesine kapı açılıyor şeklinde yorumlanamaz" demiş.
Çok net söylüyorum allah belanızı versin.

Horatio

2010-01-06T20:52:00.002+02:00

Yıllardır taktın tek çocukluğuma
Kuş beyinliymişim gibi kaktın kafama
Kahvaltı daveti kuru fasulye pilav oldu
Uyan da balığa çıkalım, sen daha eve uğrama

Herbert abimize kızmak ne demek
Sanal hayranları haydi haydi hakeder o emek
Yorumlarla sohbet ortamına çevirseniz de
Blog gibi blog bu blog, değil bir tarif-i yemek

Yazacak konu çok da vakit yok
Zira eve gelince yapacak şey çok
Geçen sene dişiydim
Çiçeğe terfi etmişim de haberim yok

Yapar yapar gönlümü alırsın
Sen benim doğmamış küçük bıradırımsın
Geç olsun güç olmasın
Teşekkür ederim geç gelen teşekkürlerin için

Küçük hesap adamı

2010-01-06T18:06:00.003+02:00

Koskoca CEO olmuşsun yaptığın işe bak arkadaş!!! Değdi mi 150bin baht için işinden olduğuna? Kesin karısı zorlamıştır ama ben söyleyeyim, yoksa 398kg bagajı nereden bulsun ufacık adam.

Thai havayollarının CEO'su Wallop Bhukkanasaut, Tokyo'dan Bangkok'a dönerken 398kg'lik 30 parça bagajı için yaklaşık 5000 dolarlık fazla bagaj ücretini ödememek için CEO olmanın forsunu kullanmış, gelen tepkiler sonucunda istifa etmiş.

Horatio Haber Ajansı bildirdi.

Kalçır kepitıl

2010-01-06T17:55:00.002+02:00

Ülen ben bu kültür başkentinin bu yıl için bir tek İstanbul'a verildiğini sanıyorudum. Macaristan'ın Pecs bölgesi ile Almanya'nın Ruhr bölgesi de bu yılın kültür başkentleriymiş.

Bu arada bizim site Almanlarınkinden arak mı ne?

Şiir

2010-01-05T23:10:00.001+02:00

Melontheroad

Severiz seni tek çocuk olsan da
Arada sıra küsmükçülük yapsan da
Kahvaltı davetini unuttuk sanma
En birinci dostumuzsun sen melontheroad

Yeni okuyucu getirdi diye kızma Herbert abime
O olmasa nice olurdu bu blogun hali söyle
Asıl sen bizi tanıştırdın pansiyon ve hafiyeyle
Senin sanal hayranlarınız biz melontheroad

Yazacak konu bulamadım diye üzülme n'olur
Bence ayda bir yazsan da olur
Yeter ki sen yerinde dur
Blogumuzun çiçeğisin sen melontheroad

Sana yakışır yeni Honda Jazz
Kaza yapma diye nazar boncuğu alıcaz
Teslim edilince hep beraber binicez
Yeter ki taksi şoförü gibi sürme melontheroad

Çok teşekkürler sana melontheroad
Çok teşekkürler sana melontheroad
Çok teşekkürler sana melontheroad
Seni çok seviyoruz melontheroad

benden söylemesi

2010-01-05T14:28:00.003+02:00

aynı komiklikteki bir kadınla bir erkekten kadın olan daha komik gelir bana niyeyse. giremeyeceğim şimdi derinine. daha önce idol sıkıntısı çeken şehirli bekar bağyan okurlara kim lan bu hayatımın erkeğini tavsiye etmiş idim. bir de bu arkadaş var o da okunası bu uğurda. komik bir insan kendisi. hakkaten.

Status update

2010-01-05T00:20:00.001+02:00

Safiye 258 bin defa Adobe readerı yükledim, hala videoları açamıyorum hala açamıyorum!
Yesterday at 11:40am

Afacan Belki de adobe reader videolari acmadigi icindir..
Yesterday at 11:48am
Safiye Ne zaman facebookta video izlemek istesem adobe flash player yükle yazıyor, yüklüyorum açamıyorum. Afacan tamam teknolojiden anlamıyorum ama ben facebookun yalancısıyım.
Yesterday at 11:52am
Afacan Ama adobe flash player ile adobe reader ayri programlar.
http://get.adobe.com/flashplayer/
Eger flash player yuklediysen ve hala acilmiyorsa, o zaman browser'in guvenlik ayarlari ile ilgili bir sorun olabilir.
Yesterday at 11:56am
Safiye Yazdıklarını okurken yoruldum, videoları da izlemeyivereyim.
Yesterday at 12:02am
Komikbir Word ya da Excel yükle bi de öyle dene
Yesterday at 12:05am
Komikiki Gerek yok bence notepad de işi görür.
Yesterday at 12:09am
Safiye Notepad filan nasıl kullanıcam ben Komiki, neyse şu yukardaki linkleri bi deneyeyim bari.
Yesterday at 12:15am

hani

2010-01-04T15:22:00.003+02:00

Hani böyle bir film vardı,

hani külkedisi gibiydi,

hani böyle kabaetime benzeyen jennifer ayakkabı çiziyordu, parkta yaşlı büyücüye yardım ediyordu

hani ayakkabıyı giyince gözlerini kısıp kısıp bakıyordu, böyle büyüyle güzel gibi geliyordu herkese ama esasında hala kabaetimi andırıyordu,

hani rob lowe önce bunu farketmeyip sonra aşık olup kapısında köpek oluyordu,

hani hep pazar günleri televizyonda yayınlanırdı da biz de ders çalışmak yerine bunu seyrederdik,

hah işte onun adı if the shoe fits'miş. herbert çocukluğundan kalan dimağ yaralarından seslendi.

not: fragmanı bile varmış bu devirde. gün geçmiyor ki internet bana yeniden pes dedirtmesin

Öz Kilis Kebap ve Lahmacun Salonu

2009-12-30T20:49:00.005+02:00

23 senedir aynı yerde olmasında karşın sadece mahalle sakinleri ve müdavimleri bilirmiş burayı. Önce 2007'de blog dünyasında hafif hafif duyulmuş, 2009 başında Vedat Milor'un Milliyet'te yazması ve NTV'deki programında bahsetmesiyle patlama yapmış. Bana ancak bu hafta kısmet oldu.

Gayet sıradan bir mahalle kebapçısı olan Öz Kilis'teki ayinimize sarmısaklı lahmacun, içli köfte ve gavurdağı salatası ile başladık. Herkesin öve öve bitiremediği sarmısaklı lahmacunu ben pek beğenmedim. İçli köfte sıradandı. Gavurdağı'nı çok beğendim, özellikle cevizi fazla koymaları hoşuma gitti.

Oruk kebabı, fıstıklı beyti, çapraz olan küşleme

Ana yemek olarak karışık ızgara söyledik. Yine herkesin beğendiği Oruk Kebabı çok kuru geldi, fıstığını da çok fazla koymuşlardı. Ancak fıstıklı beyti ve küşlemeye diyecek şeyim yok. Özellikle küşleme inanılmaz lezzetliydi.

Mekan sahiplerinden Hasan Usta, bize inanılmaz bir ilgi gösterdi. Her yiyeceği beğenip beğenmediğimizi sordu, fazladan birer çay daha ısmarladı. Bunu ODTÜ mezunu olduğumuzdan, işimiz ya da ödeyeceğimiz para için değil, 150 TL'lik bir fotoğraf makinesi ile Ayşe's World tarzı fotoğraf çektiğimiz için yaptı.

Tatlı olarak künefe yedik, olağanüstü güzel olduğunu söylemem.

Fiyatlar mahalle kebapçısının biraz üstüne çıkmış muhtemelen popülerliği arttığından, ancak öyle abartılı değil. Biz yukarıdaki menüye ayranla birlikte adambaşı 30 TL ödedik.

Eve dönüp İnternetteki yorumları okuduğumda burada yiyebilmek için zaman zaman 1 saat sıra beklendiğini okudum.

Sonuç olarak, evet kesinlikle gidilmeli ve yiyeceklerinden tadılmalı bir yer burası ancak o kadar da abartmayalım derim.

Öz Kilis Kebap ve Lahmacun Salonu, Hırka-i Şerif Caddesi, Bedrettin Simavi Sok. No:5 Yavuzselim / Fatih

Not: Bakalım Taksim'de bu sene hangi milletten kadınları taciz edeceğiz? Herkese mutlu yıllar!

Anılar

2009-12-30T08:53:00.003+02:00

Pazartesi sabah bir vekalet işi için notere gitmem gerekti. Bizim evin yakınındaki bir notere uğradım işe giderken. Noterde teftiş vardı, herkes acayip telaşlıydı. Noter beyi de odasından atmışlar, kuytuda birinin masasının kenarına ilişmişti. Eski günlerim gözümde canlandı. Kimliğimi ve vekaletname örneğini görevli kıza verdim. O sırada Noter bey getir götür işlerini yaptığını tahmin ettiğim elemana "Oğlum insan bir kravat takar bari, ne bu hal" dedi. Adam da " Bana mı geldi, müfettiş ne olacak" gibi bir şeyler mırıldandı. Noter bey ise fırçaya başka bir elemanı üzerinden devam etti, "Olur mu hiç kravatsız Ayşe Hanım, bizim de bir imajımız var sonuçta noter olarak değil mi efendim?" diyerek. O sırada gelen müfettişlerden sorumlu kadıncağız ise "Kırmızı kalem, kırmızı kurşun kalem verin bana" diye içeri daldı. "Ama Ayten Hanım biz de kırmızı kurşun kalem yok ki!", dedi benim işlemimi yapan kızcağız. "Aldırın o zaman hemen 6 tane!" diye talimat verdi Ayten Hanım. Kim alacak, Salih alsın, Saliha alsın derken Noter beyin son lafıyla makaraları koyverdim. "Bunlar iki kişi değil mi yahu, 6 taneyi ne yapacaklar, iki elleriyle kontrol etseler bile fazla, tövbeestağfurullah tövbe....neyse gidin alın hadi çabuk."

Sevgili Noterbeyamca, sen benden daha çok görmüşsündür ama bu müteffiş mileti böyledir işte, saçma sapan istekleri vardır (sözüm meclisten dışarı). Kırmızı kurşun kalemle yapacağı kontrolün normal kurşun kalemle yapacağı kontrolden ne gibi artı bir katma değer yaratacağını sorsan söyleyemez ama ister işte. Sen dua et, kolonyasının kaldığı yeri, kendisi yokken kullanılmış mı kullanılmamış mı anlamak için, şubeden ayrılırken işaretleyen, sonra da geldiğinde işaretin altına indiyse herkesi fırçalayan birileriyle çalışmıyorsun. Seninkiler sadece 6 tanecik kırmızı kurşun kalem istemişler :)

Çıkarken odaya baktım, benden bile genç iki erkek teftişçilik oynuyorlardı.

I lose my right to a point of view

2009-12-27T20:20:00.001+02:00

Benim bayıldığım bir şeydir tamirat, eğer üşenmezsem. Elimden de gelir aslında. Bazen gaza geliyorum, daha önce anlatmıştım maceralarımdan birini. Ama bazen de uyduruk bir çözüm buluyorum öööylece yatıyor işler. Hatta bazen o bile olmuyor. Mesela ne için aldığım belli olmayan raflı kutu, sonunda horatio sinir kirizi geçirip bir buhran anında kurana kadar 2 yıl yattı yarı çakılı halde. Şu an sehpa olarak kullanıyoruz o ayrı. Neyse efenim ben her iki ruh halim için de internette esin kaynağı buldum:

İkea Hacker

Bunlar ikea’dan aldıkları malzemelerin köşesini bucağını budayıp törpüleyip çivileyip başka bir şey yapan, matkap, elektrikli testere, zaman ve istek sahibi güzel insanların sitesi. Çok yaratıcı fikirler var. İnsanın bütün evi baştan yapası geliyor baktıkça.

There, I fixed it

Burası tembel dahilerin toplanma yeri. Sorunları temiz olmayan, düzenli olmayan, estetik hiç hiç olmayan yöntemlerle çözenler için. Yuh dedirtenler olduğu kadar viki the vikingmişcesine fikir çaktıranları da var. Türkiye’den bir örnek bile buldum. Ayrıca çok çok komik yorumcuları var ve site sahibi en komiğini resmin altına ekliyor. Canın sıkılınca dolaşmalık.

Ama asıl güzel olan bakış açısı farkı. Aynı kitaplığa birisi yaratıcı derken öbürü saçmalama kuzen diyebiliyor. Internette herkese yer var.

Müstakbel tertiplerle hemen tanışmaca

2009-12-25T18:40:00.006+02:00

Bir ticari zeka örneği "Dövizle Askerlik Paketi":

"Dövizle Askerlik Paketi" Ocak 2010 celbinde dövizle askerlik görevini yerine getirecek asker adayları için hazırlanan ve askerlik süresince ihtiyaç duyulacak olan malzemelerin bir araya getirildiği bir askere hazırlık paketidir.

ve Ocak 2010 tertibinin Facebook sayfası.

Oysa bizim zamanımızda öyle miydi mirim?

Kidemli kademeli kel

2009-12-22T21:59:00.002+02:00

"Ooo Bioblas almışsın" dedi. "Evet abi" dedim, "saçları kestirince yanlardan açılmaya başladığını tekrar farkettim". "Biz de geçtik bu yollardan yiğenim" dedi, "defne sabunu adımını atlamışsın." "Eee sayenizde" dedim.

Sonrasında ne varmış görücez bakalım.

Siklamen

2009-12-21T21:31:00.002+02:00

gidip havayı değiştirdiğin zaman siklamen
bir fransız filminin içine giriyoruz birlikte
nasıl birisin? nasıl giriyorsun benim hayatıma
afedersiniz siklamen demiştim bir gün bir yerde
siklamenin meleksi formlardan oluştuğunu biliyor musun siklamen
ama yüreğinde ölümü anımsatan bir krizantem var
onu dolduramıyorsun sadece havayı değiştiriyorsun
yaprakların yüreği andırıyor ve birisi
giriyor oraya senden ve benden habersiz
o yok-biri kurumuş siklamen yaprakları gibi
kızıl bir bayrak gibi koruyorsun o yok-birini
kalbin siklamen petalleri gibi gizli dokunmaya korkuyorum
korkutma beni ve o yok-birini
orada kal sağlam kızıl bir bayrak gibi

Lale Müldür'ü Destina dışında pek fazla tanımayanlardanım. Daha fazla okumak lazım.

Bu arada ne güzel çiçeksin sen siklamen,
bana onu hatırlattığın zamanlar dışında..

Ne güzelsin sen Eminönü

2009-12-17T18:44:00.003+02:00

Taaa geçen yılın Şubat'ında demişim, bu Eminönü çok güzel, gezip görmek lazım diye. İşte o zamandan beri fırsat buldukça atıyorum kendimi, her seferin bambaşka bir şey keşfediyorum. Tarihi eser değil keşfettiklerim.

Örneğin, Mısır Çarşısının Tahtakale tarafındaki dış duvarına yapışmış onlarca peynirci varmış. Ezinesi, eski kaşarı, Erzincan tulumu... Çeşit çeşit peynir, fiyatları da market fiyatlarından düşük. Tatma imkanı olduğundan en beğendiğin peyniri alabilirsin. Satan esnaf da case study olacak cinsten. Aralarında garip bir iş bölümü var, tüm gün tek yaptığı iş sokaktan geçene peynir tattırmak olan biri var her dükkanda. Kapının hemen dışında duruyor, işin pazarlamasını bu yapıyor. İçerde camekanla ayrılmış bir bölmede peyniri kesen ve tartan beyaz önlüklü birisi var. Bu da yeri geldiğinde pazarlamacılık yapıyor ama asıl işi müşteriye peynirini tedarik etmek. Camekanın yanında vakumcu var, bazısı peyniri özel vakumlu kapta istiyor, o da o işten sorumlu. Tabii olarak patron ya da patronun oğlu da kasada duruyor.

Eminönü meydanından gelip, peynirleri tada tada boylu boyunca geçince Mısır Çarşının Tahtakale çıkışına ulaşılıyor. Buradaki o müthiş taze çekilmiş kahve kokusu nereden geliyor diye bakınca, köşedeki Kurukahveci Mehmet Efendiyi ve önündeki uzun kuyruğu görüyorum. Kaç kere gittim, hafta içi hafta sonu farketmedi, o kuyruk vardı. Halkımız taze çekilmiş kahveyi seviyor mirim.

Buradan, yani peynircileri geçip keskin bir sağ yaptıktan sonra o daracık sokakta devam ederseniz, sağlı sollu bir sürü dükkanı geçersiniz. İlk 50 metresinde ambalajcılar yoğun. Bu aralar yaklaşan yeni yıl nedeniyle yılbaşı süsüne ayırmış durumdalar ürün portföyünü. Şişme Noel Baba fantazisi olan buradan edinebilir. Sokağın sol tarafında Hasırcılar İş Hanı var. Burası benim için lunapark. Her çeşit USB kablo, şarj cihazı, telefon tuş takımı, lcd paneli, kılıf, kulaklık yani akla gelebilecek bin bir türlü elektronik ıvır zıvır var.

Sokağı yürümeye devam edersek kağıtçı, ambalajcı, kuruyemişçi esnafını geçtikten sonra ahşap ürünler satan bölgeye geliyoruz. Raflar, dolaplar, bastonlar, ne işe yaradığını anlamadığım boy boy çemberler... Herhalde bir açıklaması vardır.

Bu arada bir yerden itibaren sokağın sağ tarafında Rüstem Paşa Cami başlıyor. Caminin bitimindeki sokaktan deniz yönüne doğru yürürseniz, köşede dünyanın en süper işporta ayakkabı tezgahını görebilirsiniz: Cami önünden çalınan ayakkabılar tezgahı! Güzelce temizlenip boyanmış, aralarında ne model, ne tarz birliği olan onlarca çift ayakkabı.

Hemen etrafında endüstriyel mutfak malzemeleri satan esnafın dükkanları var. İlerde eve yaptıracağım dönerci köşesi için, tezgahı nereden alacağımı buldum bile.

Keşiflerim devam edecek...

BÜYÜK AÇILIŞ

2009-12-17T18:27:00.004+02:00

Herbert, TGM, Melontheroad, Horatio

İlk göz ağrımız, şahane blogumuz Hocam Dersi Blog Yapalım'a geri döndük. Herbert ile gittiğimiz yerlere damsız almıyorlardı zaten, melo'yla biraraya gelmemiz iyi oldu. İş, güç, yoğunluk filan derken 14 Aralık'taki 3.yıldönümü şerefine yapacağımız Büyük Açılış'a biraz geç kaldım AMA artık buradayım, öyle laf sokmalara pabuç bırakmam ulan.

dan brown'ı dinliyorum gözlerim kapalı

2009-12-17T14:16:00.002+02:00

Bu aralar yine köprü geçer hallerdeyim. Her akşam trafikte balataları sıyırmamak için alternatif yollar arayışıma, biçare gps de elinden geldiğince katkıda bulunuyor. Ama dur ben Navturk'u ayrı bir post yapayım, malzeme çıktı. Neyse efenim bu sabır testi yollarda müzik dinlemekten insanın sıtkı sıyrılabiliyor kolaylıkla. Hele ki ben gibi maymun iştahlılar. Arabadaki cdlerden zaten çoktan bıktım. Bir ara Glee'yi dinledim bolca ama sıktı (dur o da ayrı post olsun). Radyo desen ruh halime uymayınca onu da dinleyesim gelmiyor. Uzunca bir süre modern sabahlar podcastlerini dinledim ilaç niyetine. ama onlar da podcastleri aksatıyor bu aralar, zaten onu indirip cd ye yazmayı da unutuyorum. Kitap deseniz araba kullanırken nasıl olcak o iş derim de yolcuyken bile fazla okuyamıyorum, dalgalanıp duruluyor mide. Bir nefes olsun diye audio book olayına girdim. Daha önce de şehirlerarasında denemiştim, iyi oluyor. Efenim indiriyorsunuz internetten, ondan sonra siz istediğiniz işi yaparken o mırıl mırıl okuyor size, radyo tiyatrosu gibi, bayılıyorum. Sanki böyle isviçre alplerindeki kabinimizde yaşlı ninem şömine başında bana masal anlatırmışcasına ( bu olmadı gibi). E tabi konsantrasyon seviyesi gereği öyle nietzsche falan dinleyemiyorsunuz. Böyle hafif çerezlik, ilgiyi yüksek tutacak ama çok yoğunlaşmayı gerektirmeyecek bir şey lazım. Lost Symbol'dan daha iyi nolabilir bu durumda deyip indirdim. Henüz daha ortalara geldik ama tırışkanın tırışkası bir kitapmış, yine de dinliyor insan. Bu noktada 2-3 kitap dinlemiş biri olarak tavsiyem kimin okuduğunu araştırın, çok mühim. Sıtma görmemiş dana oktavında sesleriyle okuyanlar bile var. İngilizler biliyor bu işi. Mesela Harry Potter'ların bir İngiliz bir Amarikan versiyonu var, Stephen Fry'lı biritiş versiyonu bin basar. Bazı beleş kaynaklar olduğu gibi (misal) genellikle 7-8 dolaresinize bakıyor bir kitap. Tabi internetten torrentti rapiddi indiryormuş insanlar, çok ayıp.

Bir de kindle alasım var bu aralar ama frenliyorum kendimi. Yok yok almıyım ben onu.

halka verir talkını kendi yutar salkımı

2009-12-16T17:32:00.000+02:00

güzel bir atasözümüzdür. başkasına verdiği öğütlere, telkinlere kendisi uymayanlar için kullanılır esasen. ama yeri gelince, arkadaşlarını sözlü yazılı "14'ünde postlar hazır olacak haaa" diye tacizlerle ikide bir dürten, fakat 16sı akşamı olmasına rağmen kendi safahat alemlerinden tenezzül edip de iki cümle kurmayan sıpalar için de kullanılmasında bir sakınca görmüyorum. sordum, fıkıh alimleri de benimle aynı kanaatte. caizmiş.

HEDİYE OYUNU

2009-12-15T20:50:00.003+02:00

Aslında niyetim hepsiburada.com'un attığı kazığı anlatmaktı ama yılbaşı arifesi yeni yıl ile ilgili güzel yazılar yazmak adettendir diyerek konuyu değiştiriyorum.

Yılbaşında evde kalıp oyun oynamak isteyen ama Tabu, Trivial Pursuit ve Tombala'yı çoktan tüketmişler için ilk defa geçen yılbaşında oynadığımız bir oyunu anlatacağım. Belki siz de beğenip oynarsınız. Ancak baştan söyleyeyim de çok samimi olmadığınız kişilerle oynamayın, gece tatsız bitebilir. İnsan gerçekten hırslanabiliyor.

Önce 3 tane konu seçiliyor. Biz geçen sene EĞLENCELİ, KULLANIŞLI ve KIRMIZI seçmiştik. Oyuna katılacak herkes diğerlerine söylemeden bu konularda limitler içinde birer hediye alıyor. Örneğin, ben geçen sene eğlenceli konusu için bir duş radyosu, kullanışlı konusu için bir porselen kapaklı süzgeçli kupa, kırmızı konusu için de kış desenli kırmızı bir yastık almıştım. Yılbaşı gecesi hediyeleri herkes yanında getirdi ve kategorilere göre ayırıp çam ağacının altına koyduk.

Oyun 2 turdan oluşuyor. İlk turda herkes zar atarak, sayıların anlamına göre hediyeleri toplamaya başlıyor.
1. Eğlenceliden bir tane al
2. Pas
3. Kullanışlıdan bir tane al
4. Pas
5. Kırmızıdan bir tane al
6. Pas

Hediyeler herkes tarafından ilk defa o an görüldüğü için gerçekten çok zevkli oluyor. Kullanışlı için alınan tuvalet kâğıdını paketinden anlamayıp da yaşasın en büyük hediyeyi kaptım diye sevinip paketi açan oyuncunun paketi açtığındaki surat ifadesi bizi epey eğlendirmişti mesela. Neyse ki 2. turda beğenmediğiniz hediyelerden kurtulmak ve beğenip de alamadığınız hediyeleri elde etme şansınız var.

Çam ağacının altındaki tüm hediyeler bitince 2. tur başlıyor. İkinci turda süre tutulması gerekiyor. Ama bu sürenin ne zaman biteceğinin oyuncuların bilmemesi daha iyi olur ki sonuna doğru taktiksel hareketler geliştirmesin kimse. Oynamayan biri varsa o süre tutsun. Biz mutfak saatini kurmuştuk ve bir kenara atmıştık, ötünce oyun bitmişti. Oyun süresince kimse saate bakmamıştı tabi.
2. turda da herkes sırayla zar atıyor ve gene her sayının bir anlamı var.
1. Pas
2. Bağış zarı: Kendinde olan hediyelerden birini başka birine ver
3. Pas
4. Hep bana zarı: Başka birinde olan hediyelerden birini al
5. Pas
6. Paylaşma zarı: Kendindeki bir hediyeyi birine ver, ondan bir hediye al

Süre bittiğinde ise herkes elindeki hediyelerle evinin yolunu tutuyor. Eli boş kalanlar için ise üzülüyoruz:)

Geçen seneki oyundan aklımda kalanlar:
* Oyunun sonunda hiç hediye kazanamayan bir arkadaşımız olmuştu. Oyun bitince, ona çok istediği ve diğer bir oyuncuyla oyun boyunca kapıştığı Faruk Malhan tasarımı ikili Koleksiyon çay bardak setini başka bir oyuncu hediye etti. Meğer o da ona vermek için kapıştığı oyuncuyla kapışırmış. Daha sonra evine gittiğimizde öğrendik ki, bardaklardan biri kırılmış! Sanırım bu lanete eğlenceli konusu için aldığı Zeki Müren ve Müzeyyen Senar CDleri olmuştu.
* MOS aldığım kış desenli kırmızı yastığı o kadar beğendi ki, oyunun bir yerinde yastık kendine geçtiğinde kimse fark edip de almasın diye yastığın üzerine oturmuştu. Yastığın koltuğun minderi olmadığı oyunun sonuna doğru fark edildi de yastık bizde kaldı çok şükür.
* En bomba (!) hediyeler olarak kullanışlı için alınan tuvalet kağıdı ve kağıt havlu hediyeleri seçildi ama hediye sahibi bile onlardan kurtulmak istedi. Tuvalet kağıdı bize patladı, kağıt havlu da alan oyuncunun kardeşine kaldı, ya da tam tersiydi.
* Bir adet çam ağacı şeklindeki USB laptop ışığı anlamsız bir şekilde biri 30, biri 10 yaşındaki oğlu için yarışan iki oyuncu arasında kapış kapış gitti. Sonra yaşça büyük olan oyuncu ağabeylik yapıp hediyeyi kovalamayı bıraktı da oyun tekrar heyecanlandı. Aynı hediyeye takılmamak gerek.
* Benim en çok almak istediğim hediyeler kırmızı minderli kucak tepsisi, kırmızı kupalar, kırmızı yastık ve duş radyosu olmuştu. Kırmızı yastığı MOS benim için aldı ve halen kullanıyoruz, ben de kırmızı LAMY kalem ve Garfield kitabı ile oyunu bitirdim. LAMY kalemin arkasını yedim, Garfield kitabının nerde olduğunu bile bilmiyorum. MOS tombala tombala diye tutturduğu için bir adet tombala ve bir adet de bingo oyunu da bize kaldı.
* Pişti olunur mu acaba diye korktuk ama sadece iki oyuncu kırmızı için benzer hediyeler almıştı. Birisininki Paşabahçeden ikili kahve fincanı, diğerininki de aynı desenin ikili kupasıydı. Bunları çok istememe rağmen başkalarında kaldı, o da ayrı.

Bu seneki konularımız ise BEYAZ, KOMİK ve SEKSİ.

anne ben ıssız adam oldum

2009-12-14T11:21:00.004+02:00

Her şey mikrodalga fırın almamla başladı. Yok, aslında real'e gitmemle başladı. Ya da bize yakın real açılmış olmasıyla da başlayabilir. Neyse işte toz bulutuyla başladı her şey. Sonra yer kabuğu kurudu, Engizisyon Jeanne D'arc'ı yaktı, Sevda Demirel Hande Ataizi'ne tokat attı, bizim mahalleye real açıldı, ben de Ankara’dan kalma alışkanlığımla alışverişe gittim, mikrodalga fırın aldım. Şu noktada yakaladığım memento tadı da beni benden aldı, Allah müstehakımı versin.

Efenim fırını alınca insana bir cümle içinde kullanma hevesi geliyor. Önce bilinen usullerimiz çerçevesinde yemek ısıttık, o tamam. Sonra deneysel çalışmalar başladı, bir kısmı felaketle sonuçlansa da. Mesela kruvasan çok hassas bir yapıymış, biraz fazla tut, içten yanmalı bir şekilde kömür oluyor, kok tadında. Ama mesela zaten kendisi fevkaladenin fevkinde bir oluşum olan probisi düşük ısıda çok az tut mikrodalgada. Imh ımh ımh onun içi böyle yımışacık.

Sonra mikrodalga mısır aldım. Çok sevmiyorum aslında onu, aşırı yağlı tuzlu, yiyince serenserengildudağı gibi oluyor dudaklarım. Ama deneysel aldım yine. Yalnız üstünü okumadan alınca şekerlisinden almışım. Şekerli patlamış mısır mı olur komşular, Amerikalıları her kazurata şeker katmaya alıştıran Cargill’in işi bu. Kahrolsun emperyalizm.

Böyle ağzımı belerte belerte yedim onu. Sonra dedim ki madem mühendisim ben de yaparım bunu. Önce kese kağıdına koydum mısırı, üstüne biraz zeytinyağı, biraz tuz, ağzını kürdanla kapa. Hiksinç bir sonuç oldu, mısırlar yandı ve kümeleşti yuvarlak yuvarlak, bir kese kağıdı dolusu arap toşbili olarak çıktılar mikrodalgadan. Vazgeçtim mi, ASLA!! Bu sefer cam bir kaba koydum mısır zeytinyağı tuz triosunu. Ağzını kapatsam bu ısınınca fırını elimize alırız dedim, açık bıraksam zati olmaz. Üstüne bir tabak koydum, oley ben. Maximum ayarda, patlamalar seyrekleşinceye kadar bekle, sonuç fantastişe. Mısırlar pek leziz ama cam kabımız sıcaktan akkor halini almış, özü olan kuma döndü dönecek, aman dikkat. Galibiyet çığlıklarım karşı yamaçlardan yankılandı.

Bu muazzam zaferle benim yemek yapan yerlerim kaşınmaya başladı. Horatio da bu aralar pilav+konserve barbunya veya pilav+konserve fasulye kombosunu çevire çevire pişirip eminebedermişcesine kasılıyor ortalarda. Sonra bana hava yapıyor güya efenim poşe yumurta ne demekmiş bilir miymişim. Bastıbacak aldı cevabını tabi, sen sümüğünü koluna silerken ben jülyen sebze doğruyordum. Dedim ben yaparım bu işi. Ama böyle güzel bir başlangıç yapmam lazım.

Karar verdim, zehirlersem aileleri tazminat davası açmayacak, yemekten fazla anlamadıkları için bikbik başımın etini yemeyecek çekirdek bir ekibi seçip eve çağırdım. Dedim bu güne kadar makarna ve menemenden başka yemek yapmamış bu eller zincirlerini kıracak, gelin tarihe şahitlik edin. Aç tipler hemen kabul etti tabi.

Ondan sonra menu kısmi geldi. Basta niyet zeytinyağlı dolmaydı ama bayramda annemin yaptıklarıyla overdose olunca dolmadan vazgeçtim. Ondan sonra kendi kendime mikrodalga olayının üstüne gideyim, madem ki bu olayın kitabini yazdım bebek dedim (samimiyim kendimle ne var hallah hallah). İnternette biraz dolaştım, ne çok yemek blogu varmış 3 vakte kalmaz obez olur bu toplum. Ama hepsi dostlar alışverişte görsün siteleri. Gecen bir pasta yaptım millet kapımda kul köle oldu, namıma din başlattılar müritlerim temalı yazılar hepsi. Altta da her biri kendi yemek dinine sahip komsu blogerriyelerden yapay yorumlar: "Canım çok güzel olmuş süpersin, ama ben pişirirken içine bir tutam nane atıyorum, herkes bayılıyor. Zencefil de yakışır. Bize de bekleriz” dese de, alt metin aynen şöyle “bu kıçıma benzemiş bulamacı koymuşsun ya buraya, Allah seni nasıl biliyorsa öyle yapsın pespaye karı. Gel benim bloga da yemek görsün çapaklı gözlerin.” Bir de bloglardaki hepsi yalandan tarifler: “iste yumurtayı kırıyosun, aldığı kadar un koyuyorsun ama puf noktası unu çimdik çimdik koymak oldubitti maşallah” yazıyor çoğunda. Çok sevgili bagyan, ben o karışımın ne kadar un kaldıracağını idrak edecek muhakeme seviyesinde olsam senin kici kirik blogunda ne isim var, pastane açmıştım şimdiye kendime. Neyse ara tara şu brownie tarifini buldum, gayet açık net derli toplu. 7 dakikada da pişiyor. Budur dedim yaparım ben bunu. Aynı sitede gezerken bir de kısır tarifi buldum. Yanına da şanı 7 düvele yayılmış biralı tavuk ve yalancı patlıcan salatasını yaptım mı, daha kim tutar artık beni.

Büyük gün geldi çattı, akşama aç kurtlar gelecek ben hoplayıp her şeyin başladığı reale gittim. Elimde printout malzeme listem, fırıl fırıl dönüyorum. İnce bulgurlar, kenton kakaolar havada uçuyor. Ama Acemciliğin verdiği bir takım sıkıntılar da olmuyor değil. Mesela un mun reyonunda yanımda duran ev kadınıyla şöyle bir diyalog var:

-Pardon kusura bakmayın vanilya bulamıyorum, hangi reyonda olur onlar
-İşte evladım bütün raf vanilya.
-(gözü de bozuk galiba) vanilya değil vanilin onlar hem de şekerli
-E aynı şey evladım
-(nası lan) ımh aynı evet ama şey kemküm (kentonun ceo sunu yakalasam sorucam bunun hesabını vanilyayla aynı şey yazsan elin mi kırılır)

Veya kuru fesleğen bulamadım mesela, kerameti meçhul bir özgüvenle hesap soruyorum nasıl fesleğen olmaz koca markette sizi Ayşe’ye şikayet edicem diyorum, bulup getiriyorlar.

Neyse kör topal bitti alışveriş ama hazırlama kısmında multitasking dağlarına adımı yazdım resmen. Tezgahın üstünde bilgisayar ve bilumum malzeme birbirine girmiş. Ev de yemek yapmaya alışık olmadığı için altyapı zayıf, kayık tabak 1 tane salata kabı 1 tane yetmiyor yetişmiyor, bulgurlar ıslatılıp istirahata çekilirken evde brownie için mikser olmadığı anlaşılıyor, çatalla çırpsam olur mu temalı acil durum çağrıma annem evladım el blendırı verdim ya sana onla çırp diyor, blendır aranıyor. Kullanılan malzemenin ortada bırakılmaması gereği, az sonra başka bir işi için yeniden kullanılacağı gerçeği, kalk gidelim diyen mutfak manzarasıyla tokat gibi iniyor yüzüme. Aklımda 8 milyon tane optimizasyon problemi, şimdi brownieyi yapsam hamur dinlenir ama patlıcan için de lazım blendır, bu arada tavukları hemen yatırayım malzemeye onu emsin ki ben bu arada kısırın soğanını doğrarım diye dört dönüyorum ortada. Bu arada tariflere kızıyorum, önce bir su bardağı yağ koy sonra bilmem ne yap sonra yarım su bardağı un koy. Önce söylesen unu temiz bardakla koyardık şimdi yeni bardak mı kirleteyim yıkayacak durum mu var demeye kalmadan tarif 2/3 su bardağı süt istiyor. “kaç tane su bardağı var sizin evde bacı” diye haykırıyorum istemsiz. Neyse her şey bir şekilde yoluna giriyor, ben kısıra son noktaya koymuş dirseklerime kadar bulgurun içindeyken kapı çalıyor. Allahtan gelen Hızır kod adlı sarışın arkadaş hemen ortalığı toparlıyor bulaşıkları devşiriyor, mutfak ağır sanayi görünümünden kurtuluyor. Tavuk pişiyor patlıcanlar eziliyor, e voila her şey hazır. Bu arada çekirge sürüsü birer birer damlıyor.

Mevcut durum altında sonuç iyi, insanlar memnun. Arada yağı mı az gibi yorumlar geliyor ama tamam diyorum. Hele ki asıl beni tırstırıp 7 dakikada brownie değil banyo süngeri bile olmaz dediğim tatlı evlere şenlik bir lezzette çıkınca kopuyorum zaten. Sürekli çocuğundan bahseden görgüsüz ebeveynler gibi, millet cern deneyinden bahsederken “inanır mısınız mikrodalgada pişirdim” diyorum.

Neyse ben gaza geldim iyice, daha pişiririm bir şeyler. Korksunlar benden bu alemde.

döndük

2009-12-14T09:30:00.000+02:00

eski dost gibisi yok dedik, eski ekibin tadı başkaydı dedik, biz HDBY'ın 3. yıldönümü olan bugün geri döndük. Horatio daha detaylı açıklayacak. özlemişiz.

fwd

2009-01-25T21:40:00.003+02:00

herbert ve horatio'nun yeni blogu açıldı. oraya da bekleriz, ilk içki beleş:

fssdb

Anısına saygıyla...

2008-12-29T10:07:00.002+02:00

On gün kadar önce blogumuz sessiz sedasız 2. yaşını doldurdu. Bu 2 yıl
içinde HDBY yaşayan bir varlık haline geldi, yaşantımıza tanıklık
etti, bize arkadaşlar kazandırdı, tecrübelerimize ortak oldu. Hepimiz
için yeri çok ayrı.

Blog, TGM ve eliza (formerly known as melontheroad) çok uzun süredir
yazmadığı için Herbert&Horatio Blog haline gelmişti. 4 kişi beraber kurduğumuz
HDBY'nin anılarda 4 kişilik blog olarak hatırlanması için ben artık
HDBY defterimi kapatıyorum. Sanırım Herbert beyefendi de aynı
fikirdedir.

Yeni ufuklara yelken açmanın vakti geldi de geçti bile.

Half-Blood Prince

2008-12-25T11:11:00.001+02:00

Harry Potter and the Half-Blood Prince - Full Trailer
Yükleyen hawkbcn

Kara Kış Gelmeden Bir Kar Başladı Sılada Nazlı Yar Beni Boşladı

2008-12-24T11:12:00.001+02:00

"lapa lapa kar yağsın" diyen insanlardan hoşlanmıyorum.
"dışarıda pıtır pıtır kar yağsın ki ben penceremin kenarında sıcak çikolatamı yudumlayıp kitabımı okurken usul usul seyredeyim" diyen insanlardan nefret ediyorum.
"kış mevsimini daha çok seviyorum, ne öyle yazın sıcağı" diyen insanların sırtlarında birer birer budaklı meşe sopası kırmak, kırk katır mı kırk satır mı karar veremeyip her ikisi de demek istiyorum.
"bence kar yağınca şehir beyaz bir örtüyle kaplanıyor, bütün günahlarından arınıp gelinlik giymiş gibi oluyor" diyenlerin bu yeryüzünden tamamen silinmelerini, sürüm sürüm sürünmelerini, bi araba sopa yemelerini istiyorum, eşşek sudan gelinceye kadar and beyond.
bunların hepsini bir yere toplasalar ve biz bunları kör bıçakla kuşbaşı doğramayı düşünüyoruz canlı canlı, ne dersin deseler durun derim. onlara kıyamadığımdan değil, asla! ama bu ceza onlara hafif kalır. onları hayvan gibi soğukta bir kar fırtınasının ortasında şehrin en kalabalık noktasına bırakır iş dönüşü evlerine dönmeye zorlarım. karda çamurda düşsünler kalksınlar ağızları burunları mosmor olsun ayazdan, ayakkabıları su çeksin parmak uçları donsun, dolmuş otobüs gelmesin trafik kilitlensin, yoldan geçen arabalar o vıcık çamur olmuş karı üstlerine sıçratıp yeni takım elbiselerinin içine mıçsın, yok kar daha o hale gelmediyse donmuş yolda kösele ayakkabıları kayıp çanağı kırayazsınlar, hasbelkader arabalarına ulaşabilirlerse camın kapının buz tuttuğunu görsünler, o soğukta titreye titreye buz kazısınlar, buzlu yollarda arabaları kaysın, hörül hörül dönüp sağa sola bindirsinler, bütün bunları aşıp evlerine vardıklarında da biri karşılarına geçip "kütür kütür yanan şöminemin yanından karı seyretmeye bayılıyorum, halbuki yaz öyle mi tshirt falan giymek zorunda kalıyor insan" desin. en uygun ceza bu olur bence.

Facebook'ta bu da oldu!

2008-12-20T09:12:00.002+02:00

Somebody became a fan of Hz Muhammed (S.A.V)

zovirax

2008-12-19T10:31:00.003+02:00

Uçucu dudakların biricik aşkı, baş düşmanı. Sevgiyle nefret arasındaki ince çizgide de uçuk çıkar mı abidin?

these feelings won't go away

2008-12-16T23:50:00.000+02:00

Man of the year

2008-12-16T15:53:00.002+02:00

Muntadar al-Zaidi

Adres şeysi...

2008-12-15T15:18:00.005+02:00

Uzun süre Amerika'da yaşayan Türklere birşeyler oluyor. Hayır efendim, aksanları filan değişmiyor, hayat algıları değişiyor. Bu haftasonu Amerikalı dostlarımı ağırladım (ehemm hep onlar beni ağırlayacak değil a...), abiye adres veriyorum, diyorum ki "Eminönü'ndeki Hamdi Restorana gel". Bana göre adres gayet net, ama hani noolur nolmaz diye "galata köprüsünü geçer geçmez karşıda" diye de tarif verdim. Bizim paşa beğenemiş, cadde adı ve numara olsa daha iyi olurmuş. Söyle taksiciye o getirir dedim, nitekim getirdi de.

Bu kardeşler alışmış, adresi illa 2546 N Clark St, Chicago, IL‎ filan diye istiyorlar. Havaalanından kaldıkları otele gitmek isterlerken de efendi gibi otel ismi söylememişler de Bayıldım Caddesi No.2 Maçka demişler. Taksici de bön bön bakmış suratlarına tabii. Desene efendi gibi Empire State Binasına gideceğim diye.